Në fokus

November 13, 2020 | 8:56

Dashuria është të mos presësh të marrësh, por të dëshirosh të japësh

 

Përgatiti Esmeralda Birçaj, eksperte e shëndetit mendor

city-engagement-session-inspo

Ne jemi një komb i paarsimuar i një vendi tradicional dhe të pazhvilluar. Shkolla është e tmerrshme. Mënyra e mësimdhënies është plotësisht e papërshtatshme. Historia që ne mësojmë është një copë toke e miteve. Dhe ne nuk jemi kujdesur të fusim “mësimet e jetës” në edukimin shkollor. Fëmijët rriten duke pasur perceptimin se seksi është i ndyrë dhe diçka e keqe. Se e vetmja mënyrë për të pasur sukses është të martohesh, dhe se përndryshe je prostitutë…

Kjo është arsyeja pse edukimi seksual shkollor është kaq i rëndësishëm.

Sot, shumica e të rinjve që më vizitojnë kanë pyetje në lidhje me marrëdhëniet e tyre dhe seksin. Mediat sociale kanë promovuar panseksualizmin. Në kohët moderne, gratë nuk u japin fëmijëve dashurinë absolute që u nevojitet sepse ato punojnë dhe kjo rezulton që ata të mbeten me një boshllëk, të cilin nxitojnë ta mbushin me seks, zakonisht vajzat dhe meshkujt me agresion p.sh në kopsht/lulishte/fushë…

Seksi është një pjesë kryesore e jetës. Fazat e zhvillimit psikoseksual të një fëmije ndahen: në vitin e parë të jetës – faza orale, në vitin e dytë të jetës – faza anale, në vitin e tretë të jetës – faza falike dhe së fundmi në periudhën nga viti i tretë deri në të gjashtë të jetës së tij, që quhet faza edipale ose gjenitale.

Pra, kur nuk mund të ndryshoni trashëgiminë, vëmendja e nevojshme duhet t’i kushtohet rritjes së një fëmije. Në vitin e parë të jetës një foshnjë duhet të marrë gjithçka, gjithçka që ai dëshiron. Përndryshe, plagët mbeten të hapura dhe krijimi i vetvetes varet tërësisht nga marrëdhënia me nënën. Është zbuluar se nëse nëna është në depresion, kjo prek pjesët përkatëse të trurit të hershëm të fetusit dhe më vonë të foshnjës. Stresi gjithashtu fillon në jetën fetale dhe varet nga jeta mendore e nënës.

Problemet e “familjes” fillojnë me degradimin e grave. Po të analizojmë të kaluarën, burrat e rrahën, e nënvlerësuan ose e tradhtuan gruan. Ajo ishte e nënshtruar dhe nuk kishte pavarësi. Kështu, nëna u bë problematike. Kjo është arsyeja pse ne shohim shumë të rinj, madje edhe në moshë të thyer, që jetojnë me nënën e tyre. Ai është djali mbrojtës. Martesa është një nga shkaqet më të rëndësishme të depresionit kronik. 80% e çifteve nuk shkojnë mirë, 50% janë divorcuar, 30% nuk janë divorcuar për arsye socio-ekonomike, 20% janë në një nivel relativisht të mirë dhe vetëm 5% -10% janë vërtetë të lumtur. Prandaj, shumica e marrëdhënieve janë false dhe komode. Ato kurrë nuk e gjetën idealin.

Në vitin e dytë të jetës sonë të gjithë kalojmë një fazë homoseksuale. Gjithashtu, të gjithë kemi brenda vetes disa elemente homoseksuale për shkak të hormoneve nga të dy gjinitë, por edhe sepse i donim nënën dhe babanë në mënyrë të barabartë. Gradualisht, ne sprapsim ndjenjat normale homoseksuale dhe i ringjallim ato në moshën 12-14 vjeç. Atëherë pothuajse të gjithë fëmijët janë homoseksualë për një kohë. Ndjenjat përkatëse zhvillohen edhe në ushtri. Nëse dy persona i lënë ose mbeten vetëm në një ishull, është e sigurt që do të zgjohet instinkti i tyre seksual, i cili do të dëshirojë të relaksohet. Ekziston edhe homoseksualiteti që mund të jetë pjesërisht gjenetik dhe, natyrisht, ka forma të tjera që mund të krijohen brenda familjes.

Dashuria e rrëmbyeshme zgjat nga një muaj në një vit. Kur të dëgjoni njerëz që thonë në fillim të njohjes së tyre me një person tjetër se “ata gjetën gjysmën e tyre të dytë” dhe se “ti je ajo që prisja”, shko larg. Dashuria është gjëja më e mirë që mund të na ndodhë. Na jep gëzim, lumturi, eksitim dhe oreks për jetën. Ekzistojnë dy lloje të dashurisë: marrëdhënie dashurie të pjekura, të lidhura me dashurinë dhe marrëdhëniet reciproke të dashurisë reciproke, të cilat mbulojnë nevojat narciziste.

Ato shpesh janë shumë intensive, ndjehemi të pashpresë, ndjehemi posesivë ndaj tjetrit dhe shumë herë dallohemi për agresivitetin tonë. E gjithë kjo është shkaktuar nga zhgënjimi i pashmangshëm i dëshirave fëminore në një marrëdhënie të rritur. Nuk është rastësi që ne bëhemi të fiksuar. Ata pyesin veten: “Po mendon ai për mua?”, “Do të më telefonojë?”, “A më do ai mua?”. Pra, ata mendojnë për objektin e dashurisë së tyre si një fiksim të detyruar.

grace-upon-grace

Për shembull, elementi kryesor i një dashurie romantike është idealizimi. Dashuria që ne ofrojmë arrin përsosjen. Ne nuk kemi nevojë të bëjmë seks me njëri-tjetrin. Kur ndodh intimiteti, mendor dhe fizik, ne jemi në fillim të fundit. Gjithçka prishet dhe ne e shohim tjetrin ashtu siç është dhe nga këtu vjen zhgënjimi. Natyrisht ekziston dashuria bedel(dummy love) kur gjejmë dikë ose dikë si ne, e cila është forma më e mirë dhe mund të zgjasë për gjithë jetën. Por dashuria e përsosur nuk ekziston. Ne zakonisht projektojmë nevojat tona përmes dashurisë së supozuar të tjetrit.

Dashuria nuk pret të marrësh por dëshiron të japësh, siç është rasti me nënën e duhur që i jep gjithçka fëmijës, në këmbim. Dashuri, natyrisht, do të thotë të kujdesesh për dikë tjetër përtej vetvetes. Do të thotë përkushtim, interes, të krijoni një lidhje, qoftë miqësore apo shoqëruese. Në dashuri, kur harmonizoni seksin me nevojat emocionale mund të gjeni një lumturi të qëndrueshme, sepse do të keni arritur të keni dikë që ekziston për ju.

Jeta jonë është dy llojesh: e ndërgjegjshmja dhe e pavetëdijshmja. Është e shkurtër, një dhe e vetme. Nuk ka lumturi, vetëm momente lumturie. Kështu që do të ishte mirë që njerëzit të përqendrohen në shkaqet e vërteta të mjerimit të tyre. Është thelbësore të dimë se çfarë po ndodh brenda nesh. Të kesh njohuri për të, por edhe të ndjekësh mendimin që thotë “jeta e panjohur, e gjalla”, domethënë është sikur nuk jeton nëse nuk kupton veten dhe botën përreth jush. Kjo është arsyeja pse jeta më ka mësuar që nëse nuk e doni veten, nuk do të doni kurrë të tjerët përreth jush.

© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.

To Top