Rana Jaber i kishte premtuar burrit se do ta quante vajzën e saj “Narjis”, si narcisi. Më 2 mars, 6-vjeçarja u vra në një bastisje të IDF-së në Maifadoun, Liban. Para se të vdiste, ajo e ngushëlloi nënën e saj: “Mami, ti je jeta ime. Mos qaj!” Që atëherë, 120 fëmijë të tjerë kanë humbur jetën nga bombardimet izraelite.
Foto ilustruese me AI
The Guardian sjell dëshminë e Rana Jaber, e cila humbi vajzën e saj nga sulmet vrastare. Rana i kishte bërë një premtim burrit të saj: nëse do të kishin një vajzë , do ta quanin Narjis, që në arabisht do të thotë “narcis”. Një lule delikate, njësoj si vajza e vogël që ëndërronte ta vishte me fustane shumëngjyrësh. Pasi lindën dy djem binjakë, dëshira e tyre u bë realitet në vitin 2020. Narjis lindi me flokë të çelët, njësoj si lulja në emrin e saj. Nëna e saj e përshkroi atë si një fëmijë “më të mençur përtej moshës së saj”: sa herë që Rana qante, ishte ajo që e ngushëllonte me butësi çarmatosëse. Më 2 mars, ndërsa bombat izraelite binin mbi Libanin jugor, Rana i hipi shpejt tre fëmijët e saj në makinë për të shpëtuar. Në atë moment paniku, Narjis i mori fytyrën në duar dhe i tha: “Mami, ti je jeta ime. Mos qaj , të dua shumë.” Ato ishin ndër fjalët e fundit që Rana dëgjoi nga e bija. Disa orë më vonë, një sulm ajror izraelit goditi shtëpinë e tyre në Maifadoun, në jug të Libanit. Narjis, 6-vjeçare, vdiq së bashku me tezen e saj. Nëna e saj dhe dy vëllezërit 10-vjeçarë, Abbas dhe Ali, mbetën të bllokuar nën rrënoja, të plagosur por gjallë.
Narjis ishte një vajzë e vogël e gëzuar, gjithmonë e buzëqeshur, e veshur me shumë fustane që prindërit i blinin. Vajza e vogël ishte një nga viktimat e para të të miturve prej bombardimeve izraelite në Liban, pas përshkallëzimit që filloi më 2 mars pas hedhjes së raketave nga Hezbollahu. Që atëherë, sipas autoriteteve libaneze, të paktën 120 fëmijë kanë vdekur nën bombardimet e Forcave Mbrojtëse të Izraelit (IDF), gati 10% e numrit të përgjithshëm të të vdekurve në vend.
Vdekja e Narjisit e ka lënë familjen në pikëllim të thellë. Abbasi, një nga binjakët, vazhdon të shkojë në dyqan dhe të kërkojë çokollata “për motrën e tij”. Kur nëna e tij i kujton se Narjisi nuk do të kthehet, ai shpërthen në lot. Disa minuta më vonë, ai bën sikur do të kthehet nga momenti në moment.
“Fëmijët e mi nuk janë më të njëjtët. Nëse dëgjojnë një zhurmë të fortë, fillojnë të dridhen dhe të qajnë. Bëjnë gjëra të çuditshme që nuk i bënin më parë”, shpjegon Rana, e cila tashmë ka vendosur të kërkojë ndihmë psikologjike për ta sapo të mbarojë lufta.
Në Liban, fëmijët po përjetojnë luftën e tyre të dytë brenda vetëm tre vjetësh. Bastisjet izraelite, të përqendruara kryesisht në jug, por që kanë arritur në shumë pjesë të vendit, kanë shkatërruar çdo ndjenjë sigurie.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
