Normalizimi i dhunës në shoqëri, fatkeqësisht, nuk është më lajm i ri. Ajo që e bën veçanërisht shqetësuese ngjarjen e fundit është fakti se dhuna ndodhi brenda një institucioni shëndetësor, ku një mjek dhunoi kryeinfermieren gjatë ushtrimit të detyrës. Sipas autoriteteve policore, shkak u bë kundërshtimi për zbatimin e një protokolli mjekësor.
Ky episod i rëndë, i ndodhur në një spital të Tiranës dhe në sy të pacientëve, tregon se sjellje të tilla kanë kaluar kufijtë e konfliktit profesional dhe kanë hyrë në territorin e dhunës së hapur. Një realitet i tillë jo vetëm që e shëmton mjedisin spitalor, por cenon drejtpërdrejt sigurinë dhe besimin e pacientëve.
Ngjarja nxjerr në pah një problem të njohur, por shpesh të heshtur: hierarkinë e sëmurë brenda institucioneve shëndetësore, ku autoriteti i mjekut perceptohet si i pakontestueshëm, ndërsa roli i infermierëve, pavarësisht përgjegjësive të mëdha që mbajnë, nënvlerësohet. Në këtë kontekst, kundërshtimi profesional, që në thelb është pjesë e protokolleve të sigurisë së pacientit, trajtohet si sfidë personale, e jo si detyrim etik.
Ky rast përbën një alarm serioz për gjendjen e marrëdhënieve profesionale, etikës dhe kulturës institucionale në sistemin shëndetësor shqiptar. Spitali duhet të jetë hapësirë sigurie, respekti dhe bashkëpunimi, jo vend ku konfliktet zgjidhen me forcë.
Po aq shqetësuese është edhe pyetja që lind natyrshëm: sa raste të ngjashme nuk kanë dalë kurrë në dritë? Sa herë dhuna verbale, presioni psikologjik apo kërcënimi janë konsideruar “pjesë e punës”? Heshtja institucionale dhe mungesa e mekanizmave efektivë të raportimit kanë krijuar një kulturë frike, ku denoncimi shihet si rrezik për vendin e punës, e jo si e drejtë.
Spitali duhet të mbetet vend shërimi, jo arenë force.
©Revista Psikologjia
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
