Viti 2026 ka nisur me një goditje të rëndë për shoqërinë shqiptare. Ende pa kaluar atmosfera e urimeve për festat e fundvitit, Orikumi u zgjua nën tmerrin e një krimi të paralajmëruar. Sose Xhebroj, 40 vjeçe, u gjet e pajetë në banesën e saj, viktimë e dhunës ekstreme të bashkëshortit, Llogora Xhebroj, 50 vjeç, i cili pas aktit fatal i dha fund jetës në garazhin e shtëpisë.
Ky shënohet si rasti i parë i feminicidit për vitin 2026 sipas autoriteteve zyrtare policore, një plagë që vazhdon të rrjedhë pavarësisht ligjeve më të ashpra dhe thirrjeve të vazhdueshme për mbrojtje.
Sipas të dhënave paraprake nga grupi hetimor, ngjarja ka ndodhur rreth orës 13:30. Ishte urgjenca mjekësore ajo që njoftoi policinë për një grua me shenja të rënda dhune. Detajet që pasuan janë rrëqethëse:
Dyshohet se 50-vjeçari e ka mbytur bashkëshorten pas një konflikti fizik.
Menjëherë pas krimit, autori është vetëflijuar me armë zjarri (pistoletë) në ambientet e garazhit.
Çifti, prindër të dy djemve (15 dhe 18 vjeç), kishte një histori të gjatë konfliktesh. Ata ishin ndarë dy vite më parë, ishin bashkuar sërish, dhe së fundmi ndodheshin sërish në një proces divorci.
Pse shoqëria shqiptare bart ende këtë mendësi?
Tragjedia e Sose Xhebroj nuk është thjesht një kronikë e zezë; është pasqyrë e dështimit tonë kolektiv. Edhe në vitin 2026, arsyet pse gratë vriten mbeten të rrënjosura në të njëjtat mbetje kulturore:
1.Pronësia mbi gruan – Në shumë celula të shoqërisë sonë, gruaja ende shihet si “pronë”. Divorci, në mendësinë e dhunuesit, nuk pranohet si një e drejtë legjitime për liri, por si një “fyerje” ndaj autoritetit të tij. “Nëse nuk je e imja, nuk do jesh e askujt” mbetet slogani i padukshëm i feminicidit.
2.Kultura e “turpit” dhe heshtjes – Edhe pse fqinjët i përshkruanin si “njerëz të qetë”, pas dyerve të mbyllura luhej një dramë e dhunshme. Shpesh, viktimat hezitojnë të denoncojnë deri në fund, të frikësuara nga gjykimi social ose nga bindja se “kështu e ka familja”.
3.Dështimi i sistemit të mbrojtjes – Rasti i Orikumit tregon se procesi i divorcit është shpesh periudha më e rrezikshme për një grua. Sistemi dështon të monitorojë me rreptësi dhunuesit gjatë kësaj faze kritike, duke i lënë viktimat të ekspozuara ndaj hakmarrjes primitive.
4.Normalizimi i dhunës – Debati publik shpesh fokusohet tek “arsyet banale” ose “problemet ekonomike”, duke i dhënë pavetëdije një lloj justifikimi krimit.
Feminicidi nuk ka arsyetim, ai është produkt i një egoje toksike që ushqehet nga patriarkalizmi.
Shënim: Ky rast duhet të shërbejë si një alarm për institucionet. Nuk mjaftojnë vetëm fotot e viktimave në media, duhet një reformë rrënjësore në edukim dhe në zbatimin e urdhrave të mbrojtjes që vdekja të mos jetë e vetmja rrugëdalje nga një martesë e dështuar.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
