Në vitet e fundit, termi “fëmijë queer” është bërë gjithnjë e më i pranishëm në diskursin publik, në shkolla, media dhe në bisedat familjare. Megjithatë, për shumë prindër ky term mbetet i paqartë, i frikshëm ose i keqkuptuar. Kjo shpesh sjell tension, pasiguri dhe distancë emocionale mes prindërve dhe fëmijëve. Nga këndvështrimi i psikologjisë, pyetja thelbësore nuk është “pse janë kështu fëmijët?”, por: Për çfarë kanë nevojë fëmijët queer nga prindërit e tyre për t’u rritur të shëndetshëm emocionalisht?
Çfarë janë fëmijët queer?
Termi queer është me origjinë angleze dhe sot përdoret si një fjalë ombrellë, që përfshin fëmijë dhe adoleshentë të cilët:
nuk identifikohen plotësisht me normat tradicionale të gjinisë (vajzë/djalë), ndihen ndryshe në lidhje me identitetin gjinor, me kalimin e kohës, kuptojnë se orientimi i tyre seksual nuk është heteroseksual. Tek adoleshentët, të qenët queer nuk do të thotë domosdoshmërisht një etiketë e fiksuar, por shpesh:
një proces vetë-zbulimi, një ndjenjë “unë jam ndryshe”, ose një mënyrë për të shprehur veten pa u futur në korniza të ngurta.
Psikologjia moderne thekson se: kjo nuk është sëmundje, nuk është modë, dhe nuk krijohet nga prindërit apo shoqëria.
Por çfarë do të donin “fëmijët queer” nga prindërit e tyre?
1.Pranim pa kushte
Nevoja më e madhe e një fëmije queer është të ndihet i dashur ashtu siç është. Shumë fëmijë kanë frikë se: do të zhgënjejnë prindërit e tyre, do humbasin dashurinë e tyre, ose do refuzohen emocionalisht.
Nga ana psikologjike, pranimi prindëror është faktori kryesor që: ul rrezikun e depresionit, redukton ankthin dhe forcon vetëvlerësimin.
Pranimi nuk do të thotë që prindi “i kupton të gjitha menjëherë”, por që mesazhi kryesor është: “Unë jam këtu për ty, edhe pse nuk i kuptoj të gjitha.”
2.Dëgjim, jo gjykim
Fëmijët queer nuk kanë nevojë për: leksione morale, krahasime me të tjerët, apo frikësime për të ardhmen.
Ata kanë nevojë për: prindër që dëgjojnë pa ndërprerë, që pyesin me qetësi, dhe që nuk reagojnë me panik.
Shpesh, një fjali e thjeshtë si: “Më trego si ndihesh” është më shëruese se çdo këshillë.
3.Siguri emocionale dhe fizike
Fëmijët queer janë më të ekspozuar ndaj: bullizmit, izolimit social, dhe ndjenjës së turpit. Prindërit janë figura kyçe për të krijuar një hapësirë të sigurt, ku fëmija: nuk frikësohet të flasë, nuk fsheh ndjenjat dhe nuk jeton me ankthin e refuzimit.
4.Kohë për të kuptuar veten
Shumë prindër kërkojnë përgjigje të shpejta të tipit;
-Çfarë je saktësisht?
-A je i/e sigurt?
-A mendon se do të ndryshosh mendje?
Por zhvillimi i identitetit është proces, jo vendim i menjëhershëm.
Fëmijët queer do të donin nga prindërit: durim, mos-etiketim të shpejtë dhe respekt për paqartësinë e tyre.
5.Edukim dhe hapje mendore
Nga këndvështrimi psikologjik, prindërit që kanë fëmijë të tillë; lexojnë, flasin me profesionistë, reflektojnë mbi frikërat e tyre dhe janë më të aftë të mbështesin fëmijët e tyre.
Fëmijët queer nuk presin prindër perfektë, por: prindër që përpiqen ti kuptojnë.
Roli i prindit në shëndetin mendor të fëmijës queer
Studimet psikologjike tregojnë se: refuzimi familjar rrit ndjeshëm rrezikun e depresionit dhe vet-lëndimit, mbështetja prindërore është faktori më i fortë mbrojtës.
Një prind mbështetës nuk “e ndryshon” fëmijën, por: e ndihmon të rritet i fortë, i qëndrueshëm emocionalisht dhe i pajtuar me veten.
Fëmijët queer nuk kërkojnë diçka të jashtëzakonshme nga prindërit e tyre. Ata kërkojnë të njëjtat gjëra që kërkon çdo fëmijë: dashuri, siguri, respekt dhe pranueshmëri.
Nga perspektiva e psikologjisë, marrëdhënia prind–fëmijë është më e rëndësishme se çdo etiketim. Kur një fëmijë ndihet i pranuar në familjen e tij, ai ka shumë më tepër gjasa të rritet i shëndetshëm, i lumtur dhe i fortë përballë sfidave të jetës.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
