Ndonjëherë është e vështirë të përkufizosh dashurinë, sepse ajo është trajtuar nga këndvështrime të panumërta. Pikërisht për këtë arsye, ndoshta mënyra më e mirë për ta kuptuar është të fillojmë duke sqaruar se çfarë dashuria nuk është.
Në një moment të jetës, secili prej nesh mund t’i bëjë vetes pyetjen nëse e di vërtet si ta dallojë dashurinë nga nevoja për të pasur një partner dhe, më tej akoma, nëse e kupton se çfarë është dashuria dhe pse ajo ndryshon thelbësisht nga nevoja. Për këtë arsye, shpesh është më e dobishme të kuptojmë se çfarë dashuria nuk është, sesa të përpiqemi ta përcaktojmë drejtpërdrejt. Shumë njerëz e ngatërrojnë dashurinë me nevojën për të pasur një partner, duke mos qenë gjithmonë të vetëdijshëm për dallimin mes këtyre dy gjendjeve.
Dashuria nuk është posedim, interes apo domosdoshmëri për të mbushur boshllëqe personale. Ajo nuk mund të kufizohet, të kontrollohet apo të shndërrohet në një kontratë. Nuk është thjesht një mendim apo dëshirë, por një përjetim që shprehet përmes veprimeve dhe ndjenjës. Po ashtu, dashuria nuk është e përkohshme apo e varur nga rrethana të caktuara, por ekziston në të tashmen dhe në vazhdimësi. Një marrëdhënie dashurie nuk ndërtohet mbi premtime kufizuese, maska apo imazhe të rreme, por mbi lirinë, komunikimin dhe respektin reciprok. Të biesh në dashuri nuk është e njëjtë me të dashuruarit, pasi faza e parë është kalimtare dhe e ndikuar nga procese neurokimike që mund të shtrembërojnë gjykimin. Marrëdhëniet e qëndrueshme kërkojnë të kalojnë përtej pasionit fillestar dhe të ndërtohen mbi shoqërinë dhe mirëkuptimin.
Me kalimin e kohës, egoja, krenaria dhe gjykimet priren të zëvendësojnë lirinë, ndërsa ndikimi i teknologjisë dhe obsesioni për imazhin rrisin sipërfaqësinë e marrëdhënieve njerëzore. Institucionalizimi i ndjenjave, përmes normave, roleve apo pritshmërive shoqërore, e pengon shprehjen e lirë të dashurisë. Dashuria nuk mund të etiketohet apo të përvetësohet, ajo shfaqet vetëm kur hiqen pengesat e brendshme. Dashuria nuk është një arritje që fitohet me përpjekje, por një gjendje natyrore që lind kur lirohemi nga kushtëzimet dhe pritshmëritë. Ashtu si pasioni për një aktivitet apo hobi, ajo buron nga veprimi pa interes dhe pa kërkim njohjeje. Kushtëzimet shoqërore dhe frika nga vetmia shpesh i shtyjnë njerëzit të hyjnë në marrëdhënie nga nevoja dhe jo nga dashuria, duke krijuar varësi emocionale.
Në thelb, dashuria është liri. Ajo shfaqet kur egoja zbehet dhe kur nevoja për vëmendje apo kontroll zhduket. Ndërsa shumë “mundësi” na ftojnë të veprojmë menjëherë, dashuria e vërtetë kërkon ndonjëherë të ndalemi, të reflektojmë dhe të heqim dorë nga ajo që na mban të lidhur, përpara se të ecim përpara.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
