Dhimbja e një nëne me fëmijë të rritur është një dhimbje e veçantë, e thellë dhe e padukshme. Ajo nuk bërtet, nuk kërkon mëshirë, nuk derdh lot para botës. Është një dhimbje që fshihet në lutjet e pëshpëritura nën zë, në mendimet që zgjojnë natën dhe nuk e lënë shpirtin të pushojë, në një psherëtimë të lehtë ndërsa mban në dorë një filxhan çaji në heshtjen e kuzhinës.
Është një dhimbje që nuk ka zhurmë, por ka peshë; nuk ka dramë, por ka thellësi. Ajo lind në çastin kur fëmijët rriten dhe nisin rrugën e tyre, kur zgjedhin vetë, gabojnë vetë, mësojnë vetë. Një nënë do të donte t’i ndiqte pas, t’i kapte sërish për dore si dikur, kur bota ishte e madhe dhe ata të vegjël. Do të donte t’i mbronte nga zhgënjimet, nga njerëzit e padrejtë, nga gabimet që lëndojnë dhe lënë shenjë. Brenda saj ngrihet një zë që thërret: “Ndal! E di çfarë të pret. Kam kaluar nëpër këtë rrugë. Më dëgjo.” Por ajo hesht, sepse e di që dashuria e vërtetë nuk është kontroll, por besim.
Psikologjikisht, kjo është sfida më e madhe e mëmësisë: të pranosh se roli yt ndryshon, se nga dorë që drejton bëhesh prani që mbështet. Të rrish në heshtje kur do të doje të flisje, të përmbash këshillën kur zemra të shtyn ta japësh, të jesh aty pa pushtuar hapësirën e tyre. Është një lloj shkëputjeje që nuk ndodh me trup, por me mënyrën si mëson të duash: jo duke mbajtur fort, por duke lëshuar me besim.
Një nënë e di se fëmijët duhet të bien për të mësuar të ngrihen, duhet të gabojnë për të kuptuar, duhet të lëndohen për t’u forcuar. Dhe megjithatë, çdo rënie e tyre jehon brenda saj si të ishte e vetja. Ajo e përjeton në heshtje, e mbështjell me lutje, e dërgon si dritë në mendime, duke shpresuar që dashuria e saj t’i arrijë atje ku fjala nuk mund të shkojë.
Kjo dhimbje është edhe krenari, edhe frikë, edhe mall për kohën kur një përqafim mjaftonte për t’i rregulluar gjërat. Por mbi të gjitha është dashuri që piqet, që bëhet më e qetë dhe më e thellë. Sepse një nënë, edhe kur fëmijët bëhen të rritur dhe ecin me këmbët e tyre, nuk pushon kurrë së qeni nënë. Ajo vazhdon t’i dojë në heshtje, t’i bekojë me mendime, të lutet për ta çdo ditë, me të njëjtin zemërim të butë dhe të përjetshëm që ka pasur që ditën kur i mbajti për herë të parë në krahë.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
