Është në rregull nëse nuk mund të bësh gjithçka, është në rregull nëse në një moment duhet të thuash “jo” sepse ndien sikur ke nevojë për pak kohë vetëm për veten tënde. Të gjithë kemi nevojë për të.
Je i gatshëm t’u japësh një dorë atyre që kërkojnë ndihmë, t’u përgjigjesh çdo shenje shqetësimi ose trishtimi. Je i gatshëm t’i dëgjosh ata që kanë nevojë për mirëkuptim, i disponueshëm dhe i këndshëm, gjithmonë me një buzëqeshje miqësore, një vështrim të vetëdijshëm dhe një zemër të madhe. Por sa prej nesh e kanë zakon t’i japin vetes të njëjtën dashuri dhe vëmendje? Nuk ka rëndësi nëse të tjerët të zhgënjejnë, bëjnë gabime ndaj teje apo edhe ndaj vetes. Edhe një herë, do të jesh aty për të të ndihmuar, për të ofruar një rrugë alternative, një këndvështrim tjetër, për të shëruar plagët dhe për të shpërndarë dyshimet dhe frikën. Sepse e di që shumicën e kohës, njerëzit bëjnë më të mirën që munden.
Ti je mbështetja e atyre që lëkunden, motori që jep forcë dhe flaka që ndriçon errësirën. Ti je gjithmonë. Mirësia është shenja jote dalluese dhe dashuria është arma jote më e fuqishme. Por pse ndonjëherë je kaq i ashpër me veten? Pse e braktis veten, e harron veten dhe e bën veten të padukshëm për veten? Pse nuk kujdesesh për veten siç ke tendencë të kujdesesh për të tjerët?
Njerëzit mikpritës e njohin dashurinë dhe pranimin pa kushte. Ata e njohin dashurinë, përqafimet e gjata ku mund të mbyllësh sytë dhe të buzëqeshësh. Këta njerëz e njohin miqësinë, dashurinë dhe familjen që kemi zgjedhur. Ata e dinë “Unë jam këtu për ty, kështu që le të shtrëngojmë dhëmbët”, dhe na besojnë edhe kur ne vetë e kemi humbur të gjithë besimin. Ata janë lloji i njerëzve që nuk na shpëtojnë nga marramendjet ose rrëzimet, por që na ofrojnë fjalët e duhura, ato që vetëm dikush që i ka shëruar plagët përmes mësimeve mund t’i japë.
Ndalo së prituri shumë dhe jepi vetes dashuri!
Ndonjëherë edhe ne kemi nevojë për kohë për veten tonë , heshtje, një moment paqeje. E dimë që ndihma ndaj të tjerëve është në krye të listës sonë të prioriteteve, por çfarë ndodh me veten tonë? Pse është e rëndësishme t’i japim vetes mjaftueshëm dashuri? Nuk ka rëndësi nëse nuk japim gjithçka për një ose dy ditë, nëse nuk mund të bëjmë gjithçka, ose nëse ndihemi të hutuar. Asgjë nuk ndodh, na besoni. Kemi të drejtë të shkërmoqemi, të rrëzohemi dhe të lëkundemi. Është e zakonshme të kemi vështirësi të gjejmë forcë kur na mungon, ose të buzëqeshim në mënyrë që gjendja e keqe që po na pushton të kalojë pa u vënë re.
Kjo është shqetësuese, madje edhe më shqetësuese kur jemi kërkues dhe shumë të ashpër me veten. Kur qortojmë, kritikojmë dhe fajësojmë veten që kemi bërë diçka keq ose thjesht nuk kemi mbërritur në kohë. Është sikur nuk ndiejmë dhembshuri për veten tonë, ose të paktën jo aq sa ndiejmë për të tjerët. Sikur të bësh gabime të ishte një barrë e rëndë për t’u mbajtur.
Ne jemi perfektë ashtu siç jemi, me shkëndijën e papërsosmërisë që, në fund të fundit, është pjesë e nuancave tona, ajo që na bën unikë; me pikat tona të forta, por edhe me plagët tona. Më beso. Gjithashtu duhet të zbulojmë gjurmët e dhimbjes sonë , fytyrën e vuajtjes, keqardhjes dhe shqetësimeve, në vend që t’i fshehim ato dhe të sillemi keq me veten për to. Vetëm atëherë, në fakt, mund të çlirohemi prej tyre.
Le të përqafohemi dhe, sigurisht, të kujtohemi ta duam njëri-tjetrin herë pas here. Duhet ta rizbulojmë veten sepse nuk ka ilaç më të mirë se ai që lind nga ngrohtësia e ndjenjës së dashurisë. Ne duhet t’i kushtojmë vetes të njëjtën vëmendje që u kushtojmë të tjerëve. Prandaj, ju ftojmë të flisni me mirësi me njëri-tjetrin, të shikoni njëri-tjetrin me dashuri dhe të thani lotët. Jini të duruar me veten, përpiquni ta kuptoni veten dhe lejojeni veten të ndiheni keq.
Ke të drejtë të kesh një ditë të errët. Detyra jonë, në fakt, nuk është të ndihemi gjithmonë mirë, as të mbajmë maskë për t’i bërë të tjerët ta besojnë këtë.
Epo, po, mos harro të vizatosh një vijë ndarëse midis vetes dhe të tjerëve. Ndonjëherë është e nevojshme t’i japësh fund kësaj, sepse edhe nëse mirësia jote është e pakufishme dhe e pafundme, respekti është themelor.
Frika jonë më e keqe nuk është se jemi të pamjaftueshëm. Frika jonë më e madhe është se jemi pafundësisht të fuqishëm; është drita jonë, jo errësira jonë, që na frikëson. Ne pyesim veten: Kush jam unë që të jem i shkëlqyer, i bukur, i talentuar dhe i mrekullueshëm? Në fakt, kush jemi ne që të mos jemi? Ne jemi fëmijë të universit. Të luash gjëra të vogla nuk i shërben botës.
“Nuk ka asgjë ndriçuese në bërjen e vetes të vogël në mënyrë që të mos i bëjmë ata përreth nesh të ndihen të pasigurt. Ne kemi lindur për të shfaqur lavdinë e universit që banon brenda nesh. Jo vetëm disa prej nesh: është brenda të gjithëve ne, brenda secilit prej nesh. Dhe ndërsa ndalojmë së ndriçuari me dritën tonë, ne në mënyrë të pavetëdijshme u japim të tjerëve leje të bëjnë të njëjtën gjë. Dhe kur lirojmë frikën tonë, prania jonë automatikisht çliron të tjerët’, tha Nelson Mandela.
Fal veten
Ashtu siç i fal të tjerët, duhet ta falësh edhe veten. Çfarëdo që të ketë ndodhur, fale veten. Për të gjitha herët që nuk munde të përballosh dhe për të gjitha herët që nuk dije çfarë të bëje. Ki guximin t’i japësh vetes mundësi të tjera, të fillosh nga e para dhe të zbulosh perspektiva të reja. Sepse nëse e bën me të tjerët, pse të mos e bësh edhe me veten? Transformo pritjet e tua për veten dhe elimino mundësinë e arritjes së përsosmërisë nga mendja jote. Kjo ide është thjesht një utopi, një standard që poshtëron në vend që të ndihmojë.
Nëse kjo është e vështirë për ju, provoni këtë ushtrim të thjeshtë: imagjinoni sikur kjo t’i ndodhte një shoku/shoqeje. Si do të reagonit? Mendoni për këtë. Është në rregull të ndihesh keq ndonjëherë; dhe kjo ndodh sepse, përveçse është një e drejtë, është gjithashtu pjesë e procesit, e asaj që përjetojmë ditë pas dite, e cila konsiston në rritjen e vazhdueshme. Fale veten në mënyrë që të mund t’i tregosh vetes dashuri dhe përzemërsi, në mënyrë që të mund ta trajtosh veten në të njëjtën mënyrë siç i trajton të tjerët.
Jepini vetes pak kohë vetëm
Pak nga pak, do të vëresh se asgjë nuk ndodh nëse thua “jo”, nëse ke nevojë për kohë për veten tënde. Ndonjëherë kemi nevojë për një takim me veten. Vetëm në këtë mënyrë do ta kuptosh se si je vërtet, çfarë dëshiron të bësh dhe ku po shkon. Vetëm në këtë mënyrë do të jesh në gjendje të rimbushësh energjinë e nevojshme për të vazhduar t’u japësh dashuri kujtdo që ka nevojë për të. Duhet t’i japësh vetes dashuri dhe vëmendje.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
