Lumturia nuk është thjesht një temë filozofike apo psikologjike, dhe as një objektiv personal që mund të matet me sukses ose arritje. Ajo është bërë një fenomen kulturor: kurset mbi lumturinë ofrohen në universitetet kryesore, librat mbi të janë best-seller, dhe ekziston madje edhe një Renditje Botërore e Lumturisë që përdor këtë koncept si tregues të suksesit shoqëror. Megjithatë, shumica e njerëzve mbeten të pasigurt se çfarë është lumturia në të vërtetë.
Çarli Braun, një djalë shpesh i pasigurt dhe i padukshëm, ndodhet një ditë duke ecur vetëm në trotuar. Papritmas, ai zbulon një laps që i bie nga një vajzë e vogël me flokë të kuqe për të cilën ndjen një dashuri të heshtur. Ai e mban lapsin pranë gjoksit dhe thërret me entuziazëm: “Jam shumë i lumtur! Ajo vajzë e vogël me flokë të kuqe i ra lapsi. Ka shenja dhëmbësh kudo. Ajo e kafshon lapsin. Është njeri! Nuk ka qenë një ditë aq e keqe në fund të fundit.” Pastaj këndon: “Lumturia është të gjesh një laps.”
Ky moment është i vogël, por thelbësor. Çarli nuk është i lumtur sepse ka marrë diçka që dëshiron, nuk ka arritur një objektiv ose nuk ka fituar një privilegj. Ai është i lumtur sepse lapsi dhe veprimi i vajzës zbulojnë një realitet më të thellë: ajo nuk është perfekte, ai nuk është ideal. Të dy janë thjesht njerëz, të ndikuar nga pasiguria dhe gabimet e tyre, dhe ky zbulim shemb distancën mes tyre. Çarli ndalon së imagjinuari vajzën si një figurë të përsosur dhe fillon ta shohë atë si një person të vërtetë, duke e kuptuar se ai vetë është po aq i zakonshëm dhe i pasigurt sa ajo. Në atë çast, bota e tij ndryshon, edhe pse asgjë nuk ka ndryshuar jashtë tij.
Për Çarlin, lumturia nuk është arritje, posedim ose sukses. Ajo gjendet në mënyrën se si lidhet me botën dhe njerëzit përreth tij. Ajo lind kur ai zhvendos vëmendjen nga vetja në përpjekjen për të kuptuar dhe për t’u lidhur me të tjerët. Ky moment i vogël e bën të ndihet i gjallë, i lirë nga presioni për të arritur, dhe i lidhur me realitetin njerëzor në mënyrë të ndershme dhe të thjeshtë.
Ky moment i Çarli Braun sfidon rrëfimin tonë kulturor: lumturia nuk është një destinacion, një objektiv i jashtëm ose një arritje që duhet fituar. Ajo nuk është diçka që mund të planifikohet ose matet me rezultate. Ajo është mënyra se si një person përjeton dhe lidhet me jetën përreth tij, duke vlerësuar momentet e vogla, duke i pranuar njerëzit me të metat e tyre dhe duke gjetur kënaqësi në përvojat e përbashkëta.
Në fund, Çarli e përmbledh këtë mësim në një thënie të thjeshtë dhe të fuqishme: “Lumturia është të gjesh një laps.” Lapsi nuk është vetëm objekt; ai është simbol i lidhjes, pranimit dhe përjetimit të botës ashtu siç është. Lumturia është në pjesëmarrje, në vëmendje ndaj të tjerëve, dhe në aftësinë për të gjetur bukurinë në momentet e përditshme. Për Çarlin, ajo nuk kërkohet, nuk fitohet dhe nuk mbahet. Ajo thjesht ndodh kur ai e sheh botën dhe njerëzit përreth tij me sy të vërtetë të hapur.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
