Në një botë gjithnjë e më të zhurmshme, ku frika, ndarja dhe mungesa e mirëkuptimit shpesh marrin vendin e dialogut dhe empatisë, lind një pyetje e thjeshtë, por thelbësore: çfarë na mungon për të ndërtuar një shoqëri më të mirë? Përgjigjja, edhe pse shpesh nënvlerësohet apo konsiderohet naive, është thellësisht e fuqishme: dashuria.
Dashuria nuk është vetëm një ndjenjë romantike mes dy njerëzve. Ajo është një forcë universale që lidh individët, komunitetet dhe shoqëritë. Është aftësia për të parë tjetrin jo si kundërshtar, por si qenie njerëzore me frikëra, shpresa dhe ëndrra. Kur dashuria bëhet bazë e marrëdhënieve tona, lind respekti, dhe aty ku ka respekt, ka paqe.
Një shoqëri që udhëhiqet nga dashuria është një shoqëri që zgjedh mirëkuptimin mbi gjykimin, faljen mbi hakmarrjen dhe solidaritetin mbi egoizmin. Dashuria na mëson të dëgjojmë, jo vetëm të flasim. Na mëson të ndihmojmë pa pritur shpërblim dhe të japim pa llogaritur fitimin personal. Në këtë kuptim, dashuria është akt guximi, sepse kërkon që ne të hapim zemrat tona edhe kur jemi lënduar.
Problemet shoqërore si dhuna, varfëria, diskriminimi dhe pabarazia nuk lindin në boshllëk. Ato shpesh janë pasojë e mungesës së dashurisë – mungesës së kujdesit për tjetrin, mungesës së empatisë dhe indiferencës ndaj dhimbjes së përbashkët. Kur një fëmijë rritet pa dashuri, kur një i moshuar lihet pas dore, apo kur një individ përjashtohet për shkak të dallimeve, shoqëria humbet një pjesë të njerëzimit të saj.
Dashuria është edukim. Një fëmijë që rritet në një mjedis të mbushur me dashuri mëson të dojë, të respektojë dhe të kontribuojë pozitivisht në shoqëri. Një udhëheqës që vepron me dashuri merr vendime që shërbejnë të mirës së përbashkët, jo interesave personale. Një qytetar që vepron me dashuri zgjedh të mos heshtë përballë padrejtësisë.
Nuk do të thotë se dashuria e zgjidh çdo problem menjëherë. Por ajo krijon themelet mbi të cilat mund të ndërtohen zgjidhje të qëndrueshme. Ajo është fillimi i çdo ndryshimi të vërtetë. Revolucionet më të mëdha në histori nuk kanë nisur vetëm me ide politike apo ekonomike, por me një dashuri të thellë për njerëzit dhe dinjitetin e tyre.
Në fund të fundit, një shoqëri më e mirë nuk ndërtohet vetëm me ligje dhe struktura, por me zemra të hapura. Dashuria është përgjigjja sepse na kujton se jemi të lidhur me njëri-tjetrin dhe se mirëqenia jonë personale është e pandashme nga mirëqenia e të gjithëve. Kur zgjedhim dashurinë, zgjedhim të ndërtojmë, jo të shkatërrojmë. Zgjedhim të shpresojmë, edhe kur është e vështirë.
Dhe ndoshta, pikërisht aty fillon një shoqëri më e mirë: në një akt të vogël dashurie, të përsëritur çdo ditë. Ndoshta kaq i thjeshtë mund të jetë kontributi ynë për ta bërë botën një vend më të mirë.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
