Muhammad Ali thoshte shpesh: “Që të jesh një kampion i madh, duhet të besosh se je më i miri. Nëse nuk e beson ende, sille veten sikur je.” Kjo fjali përmbledh thelbin e një mendësie që vazhdon të jetë po aq e fuqishme edhe sot. Vetëbesimi i Aliut nuk ishte thjesht fjalë, ishte mënyra se si ai jetonte, stërvitej dhe përballej me botën.
Ali besonte se duhej të sillesh si kampion përpara se të bëheshe i tillë. Për të, gjithçka fillonte me vendimin e brendshëm për atë që do të ishe. Para stërvitjes, para titujve, para brohoritjeve të turmës, duhej të përcaktoje identitetin tënd. Dhe në ditët kur dyshimi shfaqej – sepse ai shfaqet gjithmonë – duhej të mbaje qëndrimin dhe vetëbesimin e njeriut që synon të bëhesh. Kjo nuk ishte mashtrim; ishte stërvitje për mendjen. Kjo mendësi e Aliut vazhdon të prekë njerëzit edhe sot, sepse ai e kuptoi se madhështia nuk vjen vetëm nga talenti apo forca fizike. Ajo vjen edhe nga qëndrimi, nga mënyra si hyn në një dhomë përpara se dikush të njohë emrin tënd. Njerëzit e admiruan jo vetëm për fitoret, por për guximin për ta shpallur fatin e tij shumë kohë përpara se ai të ishte i sigurt.
Në një botë ku krahasimi është i përhershëm dhe kritika përhapet shpejt, ideja e zgjedhjes së besimit në veten dhe ushtrimit të tij çdo ditë është pothuajse një aftësi mbijetese. Ali nuk u thoshte njerëzve të gënjenin veten; ai i ftonte të rriteshin drejt versionit të tyre të ardhshëm, në vend që të tkurren përballë frikës.
Jeta e tij është prova më e fortë e kësaj filozofie. Ali u përball me përjashtim nga boksi, beteja ligjore, kritika të ashpra dhe presione që pak njerëz i përjetojnë ndonjëherë. Megjithatë, edhe në vitet kur nuk i lejohej të hynte në ring, ai vazhdoi të sillej, të fliste dhe të stërvitej si kampion. Ky besim kokëfortë në veten e tij e riktheu drejt ndeshjeve legjendare, netëve të paharrueshme dhe një trashëgimie që e tejkaloi sportin.
I lindur si Cassius Marcellus Clay Jr., Muhammad Ali u ngrit nga Louisville për t’u bërë një nga atletët më të famshëm të historisë. Fitues i medaljes së artë olimpike vetëm 18 vjeç, ai mori titullin e peshës së rëndë duke mposhtur Sonny Liston dhe u bë i njohur për shpejtësinë, lëvizjet elegante dhe karizmën e tij të pakrahasueshme.
Përtej ringut, Ali u shndërrua në një figurë kulturore globale. Qëndrimi i tij kundër Luftës së Vietnamit i kushtoi vite të karrierës, por e bëri një zë botëror për parime dhe drejtësi. Ndeshjet e mëvonshme, si “Rumble in the Jungle” dhe “Thrilla in Manila”, e vulosën statusin e tij mitik.
Edhe pas tërheqjes nga boksi, Ali mbeti simbol i qëndresës. Lufta e tij publike me sëmundjen e Parkinsonit, së bashku me angazhimin humanitar dhe ndikimin global, treguan një formë më të qetë, por po aq të fuqishme force. Trashëgimia e Muhammad Aliut vazhdon të frymëzojë miliona njerëz që të besojnë në veten e tyre dhe të rriten drejt asaj që dëshirojnë të bëhen.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
