Dhimbja është pjesë e jetës sonë. Sprovat e ekzistencës janë buka jonë e përditshme; ato vijnë për të na mësuar diçka, për të na çuar përpara në udhëtimin tonë, për të na bërë të rritemi. Por vetë dhimbja nuk mund ta arrijë këtë thjesht duke u shfaqur. Ne kemi detyrën të bashkëpunojmë me të për të bërë zgjedhje, për të ndryshuar perspektivën tonë për jetën, për të hequr maskat dhe për të dëgjuar zemrat tona: vuajtja na zgjon në mënyrë që të mund të rizgjohemi.
Ne jemi pjesëmarrës aktivë në këtë proces të vetëpërmirësimit. Përndryshe, mundësia e çmuar për rritje që sjell dhimbja shkon dëm.
Çfarë është në të vërtetë dhimbja emocionale?
Të gjithë e kemi përjetuar atë ndjesi vuajtjeje të thellë në një moment të jetës sonë, një përvojë që prek rëndë si trupin ashtu edhe shpirtin. Secili prej nesh ka menduar: “Nuk do të shërohem kurrë nga kjo dhimbje”. Mund të ketë rrjedhur nga një humbje e madhe, një ndarje, një vështirësi e veçantë… Dhimbja emocionale nuk i lë askujt shpëtim. Ajo hyn në jetën tonë dhe lë një gjurmë vuajtjesh, boshllëku dhe trishtimi që e hesht pjesën tjetër të botës. Ne hidhemi në një vorbull mendimesh dhe emocionesh që nuk mund t’i menaxhojmë menjëherë.
Vetëm pasi të kemi përjetuar fazën akute të dhimbjes emocionale, mund të fillojmë ta përpunojmë më qartë atë që ka ndodhur, të kuptojmë se çfarë të bëjmë për t’u ndjerë më mirë dhe shpesh madje të shohim mesazhin që dhimbja ka ardhur të na sjellë. Por kushdo që ka përjetuar ndonjëherë një dhimbje aq të madhe sa ka qarë derisa nuk i kanë mbetur më lotët, e di se në një pikë të caktuar arrin në një lloj melankolie të qetë, një lloj qetësie, pothuajse siguria se asgjë më nuk do të ndodhë.
Pse mbajtja pas dhimbjes na pengon?
Njerëzit kanë tendencë, me ose pa vetëdije, të mbajnë dhimbjen . Kjo ndodh sepse ata kapen pas kujtimit të atyre që nuk janë më me ne, pas një të kaluare që nuk do të kthehet më kurrë, pas një marrëdhënieje që ka mbaruar, pas një lidhjeje që nuk mund të jetë më kurrë e njëjtë. Megjithatë, duke mbetur të ankoruar pas të kaluarës, ajo nuk mund të kthehet; përkundrazi, ne do të vazhdojmë të jetojmë në një iluzion të vazhdueshëm dhe një pakënaqësi që çon në një gjendje të përhapur keqardhjeje. Shpesh ngjitemi pas dhimbjes sepse ajo mund të justifikojë zgjedhjet tona, mund të jetë një justifikim për të mos ndryshuar, mund të identifikohemi me të dhe të mos përparojmë më në udhëtimin tonë tokësor. Në vend të kësaj, duhet të mësojmë të kapim mësimin që dhimbja ka ardhur për të na sjellë dhe pastaj ta lëmë të shkojë: të hapim duart e zemrave tona dhe ta lëmë të na rrëshqasë, larg nesh. Përndryshe, nuk do të kemi më vend për të përqafuar sfidat e reja që jeta na ka rezervuar dhe do të rrezikojmë të mbetemi të burgosur në burgun e rehatshëm, por të dëmshëm të dhimbjes së së kaluarës.
Të lësh të shkosh nuk do të thotë të harrosh
Të kalosh përtej dhimbjes pasi ta përpunosh atë nuk do të thotë të harrosh atë që ndodhi dhe emocionet që ajo ngjalli tek ne; përkundrazi, do të thotë të kesh lejuar që intensiteti emocional të qetësohet, të kesh kuptuar mesazhin që dhimbja mbart për ne dhe të jesh gati të ecësh përpara me forcë të brendshme të ripërtërirë, duke parë drejt së ardhmes në vend të së kaluarës. Nëse, në fakt, shikimi ynë është gjithmonë i kthyer prapa, tek ajo që ka qenë, tek plagët që kemi pësuar, nuk mund të kemi energjinë për të ecur përpara dhe për të ndërtuar projekte të reja, marrëdhënie të ndryshme dhe ndryshime të rëndësishme në jetë. Shpesh, bllokimet e mëdha në jetë janë pikërisht për shkak të kësaj: nyjeve të vjetra që ende nuk janë zgjidhur dhe që i mbajmë me vete si barrë që na lodhin dhe na shterojnë energjinë e çmuar jetësore.
Dhimbja si mësuese e transformimit
Duket si një frazë banale, e qartë dhe e përdorur shumë, megjithatë dhimbja është një mësuese e transformimit dhe e jetës. Vetëm përmes trazirave emocionale, fizike dhe mendore që sjell ajo mund të mësojmë mësime të vlefshme rreth jetës, t’i bëjmë vetes pyetje të reja dhe të thella dhe ta drejtojmë shikimin tonë drejt qëllimeve më të larta. Ngjarjet e dhimbshme na zgjojnë, duke rizgjuar emocionet, ëndrrat dhe frikërat tona. Ato nxjerrin hijet tona në sipërfaqe në mënyrë që të mund t’i përballojmë ato. Ngjarjet dhe dhimbja na çojnë drejt ndryshimit, drejt transformimit të botës sonë të brendshme, duke na detyruar të heqim dorë nga ajo që ishim më parë për t’i hapur rrugë anëve të reja të vetes.
Mjete të brendshme për të mirëpritur dhe kapërcyer vuajtjet
Ndërsa jemi në mes të pikëllimit tonë, duhet ta përjetojmë atë plotësisht; përndryshe, duke e refuzuar, ai do të kthehet. Kjo nuk do të thotë të biesh në dëshpërim pasiv, por përkundrazi të lejosh të gjitha emocionet që dëshirojnë të rrjedhin në sipërfaqe dhe të gjesh kuptim në to. Ne mund ta ndërmarrim këtë rrugë në mënyra të ndryshme, varësisht nga prirjet tona personale.
Mbajtja e një ditari është një mënyrë për të na ndihmuar të përpunojmë përvojat tona: na lejon të marrim një kohë të ngadaltë dhe të përkushtuar për të parë brenda vetes, duke gjetur një shprehje të shkruar për atë që ndiejmë. Arti, në përgjithësi, mund ta ndihmojë këtë proces.
Nuk ka nevojë të nxitohemi të kthehemi në jetën tonë të vjetër; është e rëndësishme t’i kushtojmë kohë pikëllimit tonë. Ai mund të ndryshojë nga ora në orë, duke na dhënë njohuri, mendime të reja dhe një perspektivë të ndryshme mbi jetën.
Themelore, pra, është respekti për veten dhe dinamikat tona të brendshme. Të jemi vetëm kur ndiejmë nevojën, pa e detyruar veten të jemi pranë njerëzve vetëm sepse na kërkohet, dhe në vend të kësaj të kërkojmë shoqëri kur e duam. Dhe le të jetë dikush që na kupton, që e dimë se mund të na pasurojë dhe të na japë forcë.
Le të përpiqemi ta përjetojmë dhimbjen si një urë për të kaluar, një derë për të hapur, një mal për t’u ngjitur. Një udhëtim për t’u jetuar që mund të na çojë të bëjmë një hap tjetër në udhëtimin tonë tokësor.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
