FB

July 24, 2023 | 8:10

Pse qeniet njerëzore e duan kaq pak njëri-tjetrin?

Qenia njerëzore është një qenie shoqërore nga natyra dhe për një arsye shumë të thjeshtë dhe logjike: miliona vjet më parë, ne kishim nevojë për të tjerët për të mbijetuar. Edhe nëse sot kjo ndjenjë është e largët, kur lindim, kjo nevojë për kujdes dhe vëmendje nuk ka ndryshuar shumë.

Nëse nuk sigurohet, mbijetesa jonë është e kompromentuar, por jo vetëm: gjendja jonë emocionale mund të lëkundet edhe për shkak të vetëvlerësimit të ulët.

Pse është kaq e vështirë të gjesh një qenie njerëzore që dashuron pa kushte?

Duket se mungesa e dashurisë, kujdesit, konsideratës apo respektit në fëmijëri mund të jetë në rrënjë të mungesës së vetëvlerësimit. Burimi mund të gjendej edhe në mbimbrojtjen ose mungesën e kufijve konkretë, si dhe në edukimin kulturor të marrë.

Nuk ka kuptim të fajësojmë pasiguritë tona mbi të kaluarën, mbi arsimin apo prindërit. Kjo nuk mund të ndryshojë.

Por sot, ka ende kohë që i rrituri juaj ta shërojë këtë fëmijë plot me mangësi dhe ta ndihmojë atë të dojë veten, në mënyrë të pavarur.

Pjesa e enigmës që mungon kjo qenie njerëzore

Ndonjëherë mund të mendosh se po të mungon diçka. Mund të jesh fizikisht tërheqës, i suksesshëm në punë, të kesh një familje të madhe dhe të mendosh ende se diçka nuk shkon. Sigurisht që është dashuria jote.

Kur një qenie njerëzore nuk e do veten, pa kushte, ai do të ndjejë se i mungon një pjesë dhe se enigma nuk është e plotë. Gabimisht, ai mund të përpiqet ta kërkojë jashtë vetes dhe logjikisht, pjesët që janë në rrethinat e tij nuk do të përshtaten kurrë me të vetat.

Kjo është arsyeja pse ai vazhdon të kërkojë pjesën dhe nuk e kupton se ajo me të cilën ai përshtatet me të vërtetë së bashku është pjesa që ai mund të bëjë veten me dashurinë, pranimin dhe butësinë e tij.

 

Arsyet pse nuk e gjejmë këtë pjesë janë mbi ne: arsimi, kultura, vetë-kërkesat etj. Edukimi që marrim në mënyrë sistematike cenon çdo akt dashurie ndaj nesh. Ata quhen “egoizëm”. Kështu, fëmija mësohet të mos marrë kurrë komplimente, të flasë keq për veten, t’i thotë po gjithçkaje kur do të donte të thoshte jo etj.

Gjithmonë na kanë mësuar se të tjerët duhet të jenë përballë kur kjo nuk është e vërtetë. Ne kurrë nuk mund të jemi të mirë me të tjerët nëse më parë, nuk jemi të kënaqur me nevojat tona, nëse nuk i lejojmë vetes një vend të lartë në shkallën e përparësive tona.

Nëse vëmë në vend të parë nevojat e të tjerëve, do të vijë një kohë kur të lodhemi dhe të gjithë do të përfundojnë duke humbur: veten dhe ata që na rrethojnë.

Kjo egoizëm përkthehet në të qenit një person i keq, dhe për këtë arsye në të tjerët që na hedhin poshtë. Duke qenë se nuk duam që kjo të ndodhë, ne i shpenzojmë energjitë tona me dëshirën për të kënaqur të tjerët dhe si rezultat, e lëmë veten mënjanë. Pikërisht atëherë vërejmë se copat nga jashtë nuk përputhen fare me tonat dhe se ndihemi bosh. Ne e kemi braktisur veten dhe nga braktisja, nuk buron asnjë dashuri ndaj personit tjetër.

 

 

 

 

/Psikologjia

© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.

MARKETINGU:
Agjente Marketingu:
Erinda Topi: 0688019400
E-mail: [email protected]

© Revista Psikologjia. Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.

To Top