Kur një përgjigje intuitive për një problem duket paksa e çuditshme, truri i njeriut gjeneron një gjendje të pakëndshme të njohur si dyshim. Kjo ndjenjë negative vepron si një zile alarmi e brendshme që i nxit individët të braktisin rrugët e thjeshta mendore dhe të angazhohen në të menduarit e rëndë analitik.
Gjetjet e reja që detajojnë këtë shkaktar emocional u botuan në Thinking & Reasoning.
Psikologët shpesh e kategorizojnë mendimin njerëzor në dy sisteme të dallueshme njohëse. Sistemi i parë është intuita, e cila ofron përgjigje të shpejta, pa mundim dhe pothuajse automatike ndaj situatave të përditshme. Ky sistem vepron aq shpejt sa rrallë jemi të vetëdijshëm për mekanizmat e tij. Sistemi i dytë është reflektimi, i cili kërkon analizë të thellë logjike, përpjekje të vetëdijshme dhe konsumon një sasi të madhe energjie mendore.
Meqenëse mirëmbajtja e reflektimit është shumë e kushtueshme, njerëzit preferojnë natyrshëm të mbështeten në intuitën e tyre sa herë që ajo duket e përshtatshme për detyrën në fjalë. Një pyetje e rëndësishme në psikologjinë kognitive është se si e di truri kur të kalojë nga intuita e lehtë në reflektimin e mundimshëm. Shumë modele ekzistuese psikologjike sugjerojnë se ky ndryshim kognitiv ndodh përmes një vlerësimi të qetë metakognitiv.
Metakognicioni i referohet aftësisë së trurit për të menduar rreth proceseve të veta të të menduarit. Këto modele të mëparshme argumentojnë se një gjykim i brendshëm nëse një mendim objektivisht ndihet i saktë shkakton një ndryshim në strategji. Studiuesit Cédric Cortial, Jérôme Prado dhe Serge Caparos donin të eksploronin një shpjegim alternativ të bazuar fort në emocione të papërpunuara.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
