Nga Rezarta Gagani, autore dhe poete
Filxhani ka lënë një rreth të zbehtë mbi tryezë dhe kafeja është ftohur pa e vënë re, ndërsa drita e pasdites lëviz ngadalë nëpër sipërfaqe, duke e ndarë atë në një pjesë të ngrohtë dhe një pjesë ku hija fillon të zgjatet. Telefoni nuk nxjerr zë, por drita e tij e ftohtë, artificiale, depërton përmes pluhurit që vallëzon në ajrin e dhomës. Një titull lajmesh kalon me shpejtësinë e një hijeje. Pamje të shkurtra, zëra që ndërpriten, rrënoja që në ekranin tim duken pothuajse si skica arkitekturore të një bote që nuk ekziston, një numër që rritet me një qetësi aritmetike.
E mbaj telefonin në dorë më gjatë se zakonisht, si për t’i dhënë vetes alibinë e një vëmendjeje që nuk e kam. Zmadhoj një imazh. Shikoj një fytyrë të mbuluar me pluhur gri, një gri që nuk i ngjan asnjë ngjyre që njoh. Për një sekondë ndiej një mirënjohje të turpshme për distancën. Nuk është lagjja ime. Nuk është adresa ime. As qyteti im. Më pas më kujtohen fjalët që duhet të them nesër në një takim. I provoj në mendje, korrigjoj një fjalë, pastaj një tjetër, duke u marrë me gramatikën e së nesërmes sime ndërsa shoh fundin e botës së dikujt tjetër. Ndiej një lehtësim të vogël, pothuajse të padukshëm: tragjedia nuk ka hyrë në kalendarin tim. Ajo mbetet aty, brenda xhamit të ftohtë të ekranit, si dy lëngje që ndajnë të njëjtën enë por refuzojnë të bashkohen.
Pastaj, me të njëjtin gisht që sapo preku pluhurin e luftës, klikoj mbi një njoftim për ulje çmimesh. Një send që e dëshiroja prej javësh. Nuk ka asnjë konflikt në shpirtin tim, asnjë përplasje dramatike. Vetëm një kalim i butë, i rrëshqitshëm, nga një pamje në tjetrën. Konfirmimi vjen me një tingull të lehtë metalik. Klikoj.
Për një çast mendoj se kjo është e pahijshme, por është një mendim i flashkët që vdes sapo lind. Jeta vazhdon, i them vetes, dhe kjo bindje më lehtëson më shumë se vetë blerja. Ajo që më trondit nuk është akti i blerjes, por fakti që rrënojat dhe zbritjet e çmimeve bashkëjetojnë në të njëjtin ritëm, pa e ndryshuar temperaturën e gjakut tim. I rikthehem lajmit, pa ankth, nga një lloj kurioziteti i ftohtë, si të kontrolloja vazhdimin e një historie që nuk më përket. Dhe ndiej sikur jeta ime është bërë një membranë që thith gjithçka pa u çarë kurrë.
Dikur mendoja se problemi ishte spektakli, teprimi i imazheve, mënyra si dhimbja paketohet. Tani nuk jam e sigurt. Ndoshta problemi është më i thjeshtë dhe më i vështirë: aftësia për të vazhduar pa u çarë. Vazhdoj. Bëj kafenë tjetër. Kontrolloj emailin. Flas për ngjarjen me një ton që më duket i drejtë, as i ftohtë që të dukem e pashpirt, as i tepruar që të dukem patetike. Në mbrëmje, kur shtëpia qetësohet, mendimi kthehet dhe kuptoj se asgjë nuk ka lëvizur këtu. Në raft qëndron një roman rus, i lexuar vite më parë, ku një njeri kalon jetën duke zgjedhur atë që është e përshtatshme, atë që duket e saktë, derisa në fund kupton se gjithçka ka qenë në rregull, por jo e tij. Nuk ka krime në jetën e tij. Ka rend. Ka reputacion. Ka vazhdim. Dhe pikërisht kjo e bën zgjimin e tij të padurueshëm. Ai ka një moment ndalimi.
Unë jo. Unë kam vazhdim.
Dhe ndonjëherë dyshoj nëse ky vazhdim është pjekuri apo thjesht një formë e përkryer e mbrojtjes. Por ka edhe diçka më të pakëndshme: e dua këtë vazhdim. E dua faktin që jeta ime nuk shembet me çdo lajm. E dua që tryeza ime mbetet e rregullt. Që gjumi vjen. Ndoshta nuk jam vetëm e paprekur. Ndoshta jam bashkëpunëtore e kësaj paprekshmërie.
Drita zhvendoset nga tryeza në mur. Rrethi i kafesë është tharë. Telefoni hesht. Gjithçka është në vend. Katastrofa vazhdon diku tjetër. Filxhani mbetet aty, i ftohtë. Dhe unë, e paprekur. E qetë.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
