Ulet në skajin e krevatit, me fytyrën e ndriçuar nga drita e ftohtë e celularit, ndërsa gishti lëviz me shpejtësi mekanike mbi xhamin e lëmuar. Jashtë, bota sapo është zgjuar, por brenda mendjes së saj ka filluar një gjyq i heshtur.
Një vështrim mbi një trup të filtruar, një krahasim me një buzëqeshje të ngrirë në një plazh ekzotik dhe papritur, kafeja e saj e mëngjesit duket më pak e shijshme, dhoma e saj më e vogël dhe vetja e saj, disi, “e pamjaftueshme”. Ky fragment i përditshmërisë sonë moderne nuk vetëm apo thjesht një moment plogështie, por një fushëbetejë ku vetëbesimi i vajzave të reja përballet me algoritme që shesin perfeksionin si normë. Megjithatë, ndërtimi i një imazhi pozitiv për veten në këtë epokë nuk është një mision i pamundur, por një proces i ndërgjegjshëm rikuperimi të vlerës autentike.
Psikologia e mirënjohur Jean Twenge, e cila ka studiuar gjerësisht ndikimin e teknologjisë te “Gjenerata Z”, thekson se vetëbesimi në epokën digjitale nuk duhet të mbështetet te vlerësimi i jashtëm (pëlqimet apo komentet), por te zhvillimi i asaj që quhet “locus of control” (vendndodhje) i brendshëm. Kur një vajzë e re kupton se vlera e saj nuk është një bursë që luhatet sipas reagimeve të audiencës, ajo fillon të ndërtojë një kështjellë imuniteti psikologjik. Në këtë rrugëtim, qasja e famshme e Carol Dweck mbi mentalitetin e rritjes, luan një rol kyç. Vetëbesimi nuk është një tipar i lindur dhe i pandryshueshëm, por një muskul që stërvitet duke pranuar papërsosmëritë si pjesë të rritjes. Në vend që rrjetet sociale të shërbejnë si një kurth krahasimi, ato mund të transformohen në një mjet kurimi të përmbajtjes, ku vajzat zgjedhin të ndjekin modele që promovojnë realizmin, intelektin dhe diversitetin njerëzor.
Në jetën e përditshme, kjo përkthehet në praktikën e “shkëputjes së shëndetshme” dhe rikthimit tek trupi si një instrument përjetimi, jo si një objekt vëzhgimi. Autoret si Tara Brach sugjerojnë se pranimi radikal i vetvetes fillon me pyetjen: “Çfarë po ndodh brenda meje tani?”, duke e zhvendosur vëmendjen nga mënyra se si dukemi tek tjetri, te mënyra se si ndihemi me veten. Vetëbesimi i vërtetë te vajzat e reja lulëzon kur suksesi nuk matet me përputhshmërinë ndaj trendeve, por me guximin për të qenë autentike në një botë që të kërkon të jesh dikush tjetër. Duke kultivuar një dialog të brendshëm plot mirësi dhe duke u rrethuar me komunitete që vlerësojnë përpjekjen mbi imazhin, ne mund të kalojmë nga një epokë e ankthit digjital në një epokë të fuqizimit personal, ku ekrani nuk është më një pasqyrë ku varet vetëvlerësimi, por thjesht një dritare nga ku mund të shohim botën pa humbur rrugën drejt vetes.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
