Thuhet se gjatë jetës mund të dashurohemi tri herë. Dhe, sipas kësaj ideje, secila prej këtyre dashurive vjen me një mësim të ndryshëm.
E para na mëson si mendojmë se duhet të jetë dashuria. E dyta na mëson çfarë nuk është dashuria. E treta na tregon çfarë mund të jetë dashuria kur nuk kemi më nevojë ta detyrojmë të funksionojë. Sigurisht, jeta e secilit është e ndryshme dhe nuk ekziston një rregull që përcakton se çdo njeri do të dashurohet pikërisht tri herë. Disa njerëz e gjejnë partnerin e jetës shumë herët, ndërsa të tjerë kalojnë nëpër disa marrëdhënie përpara se të kuptojnë se çfarë kërkojnë vërtet. Por ideja e “tri dashurive” është interesante sepse përshkruan tri etapa emocionale që shumë njerëz mund t’i njohin në historinë e tyre.
1.Dashuria e parë: ajo që duket perfekte
Dashuria e parë shpesh vjen në moshë të re. Mund të ndodhë gjatë adoleshencës, në shkollë ose në vitet e para të rinisë. Është dashuria që kemi imagjinuar që fëmijë. Është romantike, intensive dhe idealiste. Kur biem për herë të parë në dashuri, shpesh besojmë se kjo është ajo. Se nuk do të ketë kurrë një ndjenjë tjetër të ngjashme. Se personi që kemi përballë është i duhuri dhe se historia jonë duhet të zgjasë përgjithmonë. Në këtë fazë, ne nuk dashurojmë vetëm personin. Dashurojmë edhe idenë që kemi krijuar për dashurinë. Prandaj, jemi të gatshëm të bëjmë shumë sakrifica për ta mbajtur marrëdhënien gjallë. Ndonjëherë mbyllim sytë para gjërave që nuk na pëlqejnë, anashkalojmë të vërtetat personale dhe përpiqemi ta përshtatim realitetin me atë që kemi ëndërruar. Edhe ndikimi i familjes, shoqërisë dhe pritshmërive të të tjerëve mund të luajë një rol të madh. Duam që gjithçka të duket “siç duhet”. Në fund të fundit, kjo është dashuria që na mëson çfarë kemi besuar gjithmonë se duhet të jetë një lidhje. Dhe pikërisht sepse është e para, shpesh jemi naivë dhe pafundësisht optimistë.
2.Dashuria e dytë: ajo që dhemb
Pastaj vjen dashuria e dytë. Dhe, për shumë njerëz, kjo është ajo që dhemb më shumë. Kjo është dashuria që na mëson mësime të vështira. Ajo mund të jetë intensive, pasionante dhe plot ulje-ngritje, por edhe e lodhshme dhe shkatërruese. Në këtë fazë mund të përfshihemi në marrëdhënie të pabalancuara, të pasigurta ose emocionalisht të dëmshme. Mund të zgjedhim njerëz që nuk na bëjnë mirë, sepse ende nuk e kemi zhvilluar plotësisht aftësinë për të dalluar atë që na shëndosh nga ajo që na lëndon. Ndonjëherë mund të përballemi me gënjeshtra, manipulim, kontroll apo abuzim emocional. Në raste të tjera, marrëdhënia thjesht bëhet një cikël i pafund konfliktesh dhe pajtimesh. Ka momente kur gjithçka duket e mrekullueshme dhe të tjera kur gjithçka shembet. Është si një slitë emocionale. Dhe pikërisht kjo e bën kaq të vështirë largimin. Sepse pas çdo periudhe të keqe presim të vijë përsëri ajo periudhë e mirë. Bindemi se këtë herë gjërat do të ndryshojnë. Se personi do të ndryshojë. Se ne do të dimë ta bëjmë marrëdhënien të funksionojë. Edhe kur një lidhje përfundon, mund të përfundojmë sërish në një marrëdhënie të ngjashme, duke përsëritur të njëjtat zgjedhje. Kjo dashuri na mëson diçka të dhimbshme: jo çdo marrëdhënie që duam fort është e mirë për ne. Ndonjëherë, dëshira për ta shpëtuar një lidhje bëhet më e madhe se pyetja nëse ajo lidhje duhet të ekzistojë fare.
3.Dashuria e tretë: ajo që thjesht ndodh
Dhe pastaj vjen dashuria e tretë. Ajo që nuk e kishim planifikuar. Ajo që mund të mos i ngjajë aspak asaj që kemi imagjinuar për dashurinë. Kjo dashuri mund të duket pothuajse e pamundur në fillim, pikërisht sepse nuk përpiqemi ta bëjmë të tillë. Nuk ka nevojë për lojëra. Nuk ka nevojë të shtireni. Nuk ka nevojë të mendoni vazhdimisht se çfarë duhet të thoni, si duhet të silleni apo çfarë duhet të bëni që personi tjetër të qëndrojë. Thjesht jeni vetvetja. Dhe, për herë të parë, kjo mjafton. Nuk ka nevojë për maska, për role apo për një version të “përmirësuar” të vetes. Personi tjetër ju njeh ashtu siç jeni dhe ju pranon me të mirat, dobësitë, frikërat dhe papërsosmëritë tuaja. Kjo dashuri nuk ndjek domosdoshmërisht rregullat që kemi krijuar në kokën tonë. Nuk vjen gjithmonë në momentin që e presim. Mund të shfaqet atëherë kur kemi hequr dorë nga kërkimi. Mund të vijë pas një periudhe kur jemi bindur se nuk do të dashurohemi më. Dhe ndoshta pikërisht kjo është arsyeja pse na duket kaq e veçantë. Sepse nuk kemi nevojë ta detyrojmë.
Ndoshta duhet të kuptojmë çfarë nuk është dashuria
Jo të gjithë njerëzit përjetojnë tri dashuri. Disa e gjejnë dashurinë e tyre të madhe që në fillim dhe qëndrojnë me të për gjithë jetën. Ka çifte që janë dashuruar një herë dhe, edhe pas 30, 40 apo 50 vitesh, vazhdojnë ta duan njëri-tjetrin me të njëjtin përkushtim. Këta njerëz mund të duken me fat. Dhe ndoshta janë. Por kjo nuk do të thotë se ata që kanë kaluar nëpër disa marrëdhënie të dështuara kanë qenë të pafat. Ndonjëherë, rruga drejt dashurisë së shëndetshme kalon pikërisht përmes marrëdhënieve që na kanë lënduar. Sepse çdo përvojë na mëson diçka. Na mëson të njohim kufijtë tanë. Na mëson të dallojmë respektin nga kontrolli, dashurinë nga varësia, pasionin nga kaosi dhe kompromisin nga vetëflijimi. Mbi të gjitha, na mëson të njohim veten.
Kur më në fund kupton se nuk kishte asgjë të gabuar me ty
Pas disa marrëdhënieve të dështuara, është e lehtë të fillosh të pyesësh veten: “Mos vallë problemi jam unë?” Ndoshta kemi dashur shumë. Ndoshta kemi zgjedhur gjithmonë njerëzit e gabuar. Ndoshta nuk dimë të krijojmë një marrëdhënie të shëndetshme. Por ndonjëherë përgjigjja është shumë më e thjeshtë. Nuk ka qenë asgjë e gabuar me mënyrën se si ke dashur. Thjesht personi përballë teje nuk ka ditur ose nuk ka mundur të të dojë në të njëjtën mënyrë. Dhe kjo është një nga mësimet më të mëdha që mund të sjellë dashuria e tretë: nuk ke nevojë të ndryshosh mënyrën se si dashuron për të qenë i denjë për dashurinë e dikujt. Ke nevojë të gjesh dikë me të cilin dashuria mund të ecë në të dyja drejtimet.
Sa herë dashurohemi në jetë?
Ndoshta pyetja nuk është në të vërtetë “Sa herë do të dashurohem?”. Dashuria nuk ka një numër të përcaktuar. Mund të dashurohemi një herë, tri herë ose shumë herë. Mund të kalojmë vite pa dashuruar dhe më pas të takojmë dikë që ndryshon gjithçka. Ajo që ndryshon është ne. Çdo marrëdhënie na lë diçka pas. Një kujtim, një plagë, një mësim ose një mënyrë të re për ta parë veten. Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse disa histori duhet të përfundojnë. Jo sepse ishin të kota, por sepse na përgatitën për atë që do të vinte më pas. Në fund, dashuria e duhur mund të shfaqet në çdo moment të jetës. Dhe ndoshta nuk ka rëndësi nëse ajo është e para, e dyta apo e treta. Rëndësi ka që, kur të vijë, të mos kesh më nevojë të bindësh veten se ajo është dashuri. Do ta ndiesh në mënyrën se si mund të jesh plotësisht vetvetja pranë dikujt tjetër. Sepse ndonjëherë, të gjitha dashuritë që nuk funksionuan nuk ishin humbje kohe. Ishin thjesht kapitujt që na mësuan të dallonim historinë që vërtet ia vlen të jetojmë.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
