FB

February 12, 2021 | 8:50

5 plagët që shkakton mungesa e dashurisë

Psikoanalisti Peter Schellenbau, i prirjes Jungiane, ka përshkruar në librat e tij atë që ai beson se është plaga më serioze që mund t’i shkaktohet qenies njerëzore. Ai foli për mungesën e dashurisë. Sipas lirikës së Peter Schellenbau, kur ndiheni i vetmuar, i keqkuptuar, i padashur ose shumë i dashur, thjesht po e rijetoni atë plagë. Shumë nga zhgënjimet që përjetoni sot janë shenja e një plage të vjetër që nuk është shëruar kurrë dhe është akoma e dhimbshme, gjurma e një nevoje për dashuri që ka mbetur e pakënaqur.

Është një e vërtetë edhe për ata që janë dashur shumë ose më mirë, për ata që janë dashur në mënyrë të gabuar. Mungesa e dashurisë fshihet pas shumë maskave. Kush si fëmijë, në një mënyrë apo në një tjetër, ishte viktimë e mungesës së dashurisë, do ta ketë të vështirë, si i rritur, të dojë një njeri tjetër: ata do të vazhdojnë të ndihen të padashur, të papërshtatshëm edhe kur e kundërta është e vërtetë.

Para se t’ju prezantoj me librin e psikanalistit Peter Schellenbau, unë do të tregoj se cilat janë plagët e vërteta që përjetojnë ata që kanë përjetuar mungesën e dashurisë.

5 plagët e mungesës së dashurisë

Është e pranueshme të mendosh se mungesa e dashurisë mund të jetë plaga më serioze që mund t’i shkaktohet racës njerëzore. Kur mungesa e dashurisë arrin ekstreme dhe ndesh dinamikë të veçantë, kjo mund të çojë gjithashtu në çrregullime të personalitetit ose çrregullime serioze të sjelljes.

5 lëndimet kryesore që përjetojnë ata që nuk kanë marrë dashuri, në mënyrën e duhur dhe që i mbajnë deri në moshën e rritur.

  1. Refuzimi i vetes dhe dashuria e kushtëzuar

Kjo është padyshim plaga më e madhe: refuzimi i vetvetes. Në realitet, nuk është mungesa e pranimit në vetvete që shkakton dëm, por gjithçka që pason. Mospranimi ju shtyn drejt paaftësisë themelore të dashurisë së pakushtëzuar. Dashuria e kushtëzuar gjithmonë vendos kufizime dhe rezerva, mospranimi i vetvetes përjashton çdo rrugë drejt lumturisë dhe e bën të pamundur çdo ndryshim të mirëfilltë. Vetë-refuzimi është kurthi më i keq. Çdo ndryshim duhet të kalojë përmes pranimit të vetvetes. Mund të përmirësoheni vetëm nëse e pranoni gjendjen tuaj aktuale. Kjo shpjegon pse shpesh dështoni të zbatoni planet tuaja dhe pse pesha juaj ideale mbetet vetëm…një ideal!

  1. Autokritika

Kjo nuk do të thotë që ju jeni të ngurtë në mendime ose se nuk mund të pranoni ndryshime në plane. Kjo do të thotë që ju jeni të ngurtë me veten dhe një i burgosur i modeleve të caktuara. Janë këto modele që ju bëjnë ta merrni veten shumë seriozisht dhe të bëheni gjykatësi juaj më i keq. Sidoqoftë, vetëkritika juaj nuk është konstruktive pikërisht sepse ka tendencë t’ju sabotojë.

  1. Somatizimi

Më shumë se një plagë, kjo do të dukej si një fjali. Shumë teori të vendosura mirë raportojnë se sëmundjet psikosomatike lindin nga pamundësia për të shprehur dhe njohur emocione, si dhe gjendjet e brendshme të dikujt. Kryengritja emocionale e përjetuar në fëmijëri shkakton emocione shqetësuese (mungesa e pranimit, zhgënjimit, zemërimit, inatit …), në vend që të ngriheni në sipërfaqe, në një gjendje të vetëdijshme, gjeni shprehje të menjëhershme në një lloj gjuhe organike. Me fjalë të tjera, nëse emocionet nuk vlerësohen, ato do të duhet të “manifestohen” në një farë mënyre dhe ato e bëjnë këtë përmes shqetësimeve psikosomatike, madje edhe atyre të pa dyshuara.

  1. Frika nga gjykimi dhe mbindjeshmëria

Fraza të mprehta, kritika… i merrni të gjitha sepse jeni shumë të ndjeshëm dhe keni tendencë të lexoni aludimet e të tjerëve midis rreshtave. Ndjeshmëria juaj është e lidhur me frikën e gjykimit. Ne nuk jemi gjithmonë të vetëdijshëm për këtë frikë e cila në rastet më ekstreme mund të çojë në izolim. Ata që i frikësohen shikimit të të tjerëve deri në izolimin e tyre dhe kufizimin e marrëdhënieve njerëzore shpesh largohen nga vetvetja.

  1. Ndjenja e padrejtësisë

Ajo mungesë njohjeje, ajo mungesë vëmendjeje dhe ajo mungesë dashurie që karakterizon fëmijërinë, gjenerojnë dhimbje, zemërim dhe ndjenja të padrejtësisë. Frustrimi rritet dhe prishet, ju rrezikoni të bëheni të inatosur, nostalgjik ose tepër të lidhur me të kaluarën. Zemërimi dhe ndjenja e padrejtësisë lindin si përgjigje ndaj gabimeve të marra në të kaluarën. Është një “mbrojtje e pavetëdijshme” që nuk të pengon për të bërë një jetë të qetë.

 

 

Burimi / https://psicoadvisor.com/

© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.

To Top