Dashuria dhe pakënaqësia nuk janë domosdoshmërisht dy ndjenja që përjashtojnë njëra-tjetrën. Përkundrazi, në marrëdhëniet e ngushta emocionale, ato shpesh bashkëjetojnë, duke krijuar një dinamikë komplekse mes afërsisë, pritshmërive, nevojave të paplotësuara dhe zhgënjimeve.
Psikologu John Bowlby, përmes teorisë së atashimit, shpjegon se lidhjet emocionale krijohen mbi nevojën njerëzore për siguri, afërsi dhe përkatësi. Pikërisht sepse partneri bëhet një figurë kaq e rëndësishme emocionale, sjelljet e tij kanë ndikim më të madh mbi ne. Një mungesë vëmendjeje, një fjalë e pakujdesshme apo një distancim emocional mund të shkaktojë pakënaqësi të fortë, pa e zhdukur domosdoshmërisht dashurinë.
Psikologu Robert Sternberg, në teorinë trekëndore të dashurisë, e përshkruan dashurinë përmes tre komponentëve: intimitetit, pasionit dhe angazhimit. Këta elementë nuk janë gjithmonë në ekuilibër. Një marrëdhënie mund të ruajë përkushtimin dhe afërsinë emocionale, edhe kur pasioni dobësohet ose kur konfliktet bëhen më të shpeshta. Kjo shpjegon pse dy njerëz mund ta duan njëri-tjetrin dhe njëkohësisht të ndihen të pakënaqur.
Nga ana tjetër, psikologu John Gottman, i njohur për studimet mbi marrëdhëniet në çift, thekson se konfliktet janë pjesë e pashmangshme e jetës në çift. Ajo që përcakton cilësinë e marrëdhënies nuk është mungesa e mosmarrëveshjeve, por mënyra se si partnerët i përballojnë ato. Kritika e vazhdueshme, përçmimi, mbrojtja dhe mbyllja emocionale mund ta dëmtojnë gradualisht lidhjen.
Një tjetër këndvështrim vjen nga psikologët Caryl Rusbult dhe John Martz, përmes modelit të investimit në marrëdhënie. Sipas këtij modeli, njerëzit mund të qëndrojnë në një marrëdhënie jo vetëm për shkak të kënaqësisë që marrin prej saj, por edhe për shkak të kohës, emocioneve, përvojave dhe përkushtimit që kanë investuar ndër vite.
Në thelb, të duash dikë nuk do të thotë të jesh gjithmonë i kënaqur me të. Dashuria nuk i eliminon nevojat personale, pritshmëritë apo zhgënjimet. Megjithatë, është e rëndësishme të bëhet dallimi mes pakënaqësisë së zakonshme, e cila mund të shërbejë si pikënisje për ndryshim, dhe një marrëdhënieje që prodhon vazhdimisht vuajtje, pasiguri apo mungesë respekti.
Ndoshta paradoksi më i madh i marrëdhënieve njerëzore është se mund të ndiejmë dashuri për dikë dhe, në të njëjtën kohë, të mos ndihemi mirë pranë tij. Pjekuria emocionale nuk qëndron në mohimin e kësaj kundërthënieje, por në aftësinë për ta kuptuar atë dhe për të dalluar nëse marrëdhënia na ndihmon të rritemi apo na mban në një gjendje të vazhdueshme pakënaqësie.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
