Në një divorc, shpesh koston më të madhe psikologjike nuk e paguajnë bashkëshortët, por fëmija. Me kalimin e kohës, prindërit e rimarrin veten, ndërsa fëmija përballet me një situatë që nuk e ka zgjedhur, nuk e kupton plotësisht dhe nuk ka mjetet emocionale për ta përballuar.
Studimet tregojnë se vështirësitë e fëmijës nuk lidhen aq me vetë divorcin, sa me intensitetin dhe mënyrën e konfliktit prindëror para, gjatë dhe pas ndarjes. Rritja në një mjedis me tension, nënçmim apo manipulim rrit rrezikun për ankth, probleme sjelljeje dhe pasiguri emocionale. Fëmija përjeton humbjen e stabilitetit, ndjenja faji, konflikt besnikërie ndaj prindërve, ngarkim emocional përtej moshës dhe frikë nga braktisja.
Reagimet ndryshojnë sipas moshës: fëmijët e moshës shkollore shfaqin rënie në mësime ose zemërim, ndërsa adoleshentët priren drejt tërheqjes ose sjelljeve të rrezikshme. Megjithatë, një divorc i qetë është më i shëndetshëm se një martesë konfliktuale. Një ndarje e qytetëruar, me bashkëpunim dhe respekt, mund ta mbrojë fëmijën.
Fëmija ka nevojë të dijë se nuk ka faj, të ruajë marrëdhënie me të dy prindërit (kur është e sigurt), të mos përdoret si mjet në konflikt dhe të jetojë në një mjedis të qëndrueshëm. Ai nuk ka nevojë për fitues, por për prindër të pjekur dhe një ambient të qetë. Trauma nuk qëndron te ndarja, por te konflikti i vazhdueshëm mes prindërve. Pra, nuk është vetë divorci që dëmton më shumë fëmijën, por mënyra si prindërit sillen para, gjatë dhe pas ndarjes. Konflikti i vazhdueshëm, tensioni dhe përdorimi i fëmijës si mjet në përplasje krijojnë pasiguri dhe plagë emocionale. Një ndarje e qetë, me respekt dhe stabilitet, e mbron fëmijën më shumë se një martesë e mbushur me armiqësi.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
