A mund të jemi të lumtur edhe kur përballemi me probleme? Sipas këndvështrimit të psikanalizës së Sigmund Freud, një jetë e mirë nuk nënkupton një jetë pa vuajtje apo vështirësi. Përkundrazi, ajo lidhet me aftësinë për të gjetur kuptim dhe kënaqësi, pavarësisht tensioneve që sjell jeta.
Në perspektivën frojdiane, shqetësimi është pjesë e natyrshme e përvojës njerëzore. Kufizimet e trupit, marrëdhëniet me të tjerët dhe ndryshimet e paparashikuara në botën përreth janë burime të vazhdueshme tensioni. Për këtë arsye, një jetë pa probleme është më shumë një pritshmëri jorealiste sesa një objektiv i arritshëm.
Vështirësitë nuk e zhvlerësojnë atë që ka rëndësi. Një projekt i rëndësishëm kërkon përpjekje dhe durim, një humbje kërkon kohë për t’u përballuar, ndërsa marrëdhëniet e qëndrueshme përfshijnë herë pas here konflikte, diskutime dhe kompromise. Edhe përpjekja për të shmangur çdo shqetësim mund të kthehet në një burim tjetër stresi. Kultura e sotme e pozitivitetit të vazhdueshëm mund të krijojë idenë se ankthi, lodhja apo zhgënjimi janë shenja dështimi. Në realitet, këto emocione janë pjesë e përvojës njerëzore dhe nuk e përjashtojnë mundësinë për të pasur një jetë të përmbushur.
Një tjetër element i rëndësishëm është pranimi i kufijve. Të pranosh se disa gjëra nuk mund të ndryshohen nuk do të thotë të heqësh dorë, por të përqendrosh energjinë te ato fusha ku mund të ndërhysh realisht. Megjithatë, pranimi i vështirësive nuk do të thotë të tolerosh situata të dëmshme. Është e rëndësishme të dallojmë mes dhimbjeve që janë pjesë e natyrshme e jetës, si humbja apo zhgënjimi, dhe problemeve që kërkojnë ndryshim, si një marrëdhënie abuzive apo një mjedis i dëmshëm.
Në këtë kuptim, një jetë me fat nuk është domosdoshmërish ajo ku mungojnë problemet. Është një jetë ku njeriu arrin të përballet me to, të ruajë marrëdhëniet dhe qëllimet që kanë rëndësi dhe të gjejë kuptim edhe në periudhat e vështira.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
