Imagjinoni një mbrëmje të zakonshme, kur dritat e qytetit nisin e ndizen një e nga një si kujtime të largëta, dhe ju gjendeni mes bisedave që rrjedhin pa sforco, aty ku heshtja nuk rëndon dhe e qeshura vjen si një frymëmarrje e lirë. Në këtë teatër të përditshmërisë sonë, miqtë nuk janë thjesht personazhe dytësorë, por arkitektët e padukshëm të paqes sonë shpirtërore.
Shpesh mendojmë se dashuria ka vetëm një emër dhe një adresë, por e vërteta është se ajo flet në shumë dialekte brenda rrethit tonë social. Të mbledhur rreth një kafeje që ftohet pa u vënë re, apo duke ndarë një mesazh inkurajimi në mes të një dite të zhurmshme, ne praktikojmë, ndoshta pa e ditur, atë që psikologjia moderne e quan “gjuhët e dashurisë në miqësi”, një art i vjetër sa njerëzimi që sot, më shumë se kurrë, po rizbulohet si ilaçi më efektiv kundër izolimit modern. Nëse Dr. Gary Chapman na mësoi se si të dashurojmë partnerët tanë përmes pesë gjuhëve specifike, kërkuesit e sotëm si Dr. Marisa Franco, eksperte e shkencës së miqësisë, theksojnë se këto të njëjta kode janë ato që mbajnë gjallë indin e shoqërisë sonë. Të dish se si t’i komunikosh vlerësimin një miku – qoftë përmes një “akti shërbimi” si gatimi i një vakti kur ai është i sëmurë, apo përmes “kohës cilësore” duke lënë mënjanë ekranet për një bisedë sy më sy – nuk është thjesht mirësjellje, por një investim neurobiologjik. Studimet tregojnë se miqësitë ku flitet gjuha e duhur emocionale ulin në mënyrë drastike prodhimin e kortizolit dhe rrisin qëndrueshmërinë tonë ndaj sfidave të jetës. Rrethi social nuk është thjesht një zbukurim në jetën tonë, por një mburojë organike që na mbron nga stuhitë e aktualitetit, duke na kujtuar se jemi të parë, të dëgjuar dhe mbi të gjitha, të kuptuar.
Kjo qasje pozitive ndaj marrëdhënieve tona platonike na fton të shohim përtej sipërfaqes dhe të kuptojmë se secili prej nesh ka një mënyrë unike për të thënë “jam këtu për ty”. Për dikë, gjuha e dashurisë mund të jetë një dhuratë e vogël e menduar mirë që thotë “u kujtova për ty”, ndërsa për një tjerë mund të jenë fjalët e afirmimit që i japin forcë në një moment pasigurie. Duke i njohur dhe përdorur këto gjuhë, ne e transformojmë rrethin tonë social nga një grup njohjesh rastësore në një oaz mirëqenieje. Në një botë që shpesh na kërkon të jemi të pavarur deri në vetmi, miqësia na mëson bukurinë e të qenët të lidhur. Është kjo lidhje, e ushqyer me vëmendje dhe e përkthyer në gjuhën e zemrës, ajo që i jep kuptim ditëve tona dhe na siguron se, pavarësisht sfidave, nuk po ecim kurrë vetëm.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
