Në vorbullën e një bote gjithnjë e më të zhurmshme, ku ritmi i shpejtë i jetës moderne, teknologjia dhe presioni për sukses shpesh mbytin zërin e brendshëm, pyetjet mbi kuptimin e thellë të ekzistencës mbeten pezull. Çfarë është në të vërtetë mirënjohja në kohët e sotme dhe pse ajo mbetet e lidhur aq ngushtë me aftësinë për të falur?
Çelësi i këtij ekuilibri shpirtëror gjendet pikërisht te falja – një akt që etimologikisht mbart kuptimin e bukur “t’i japësh vetes një dhuratë”. Njeriu bëhet vërtet mirënjohës vetëm kur kupton se hapi i parë është ndjenja e dashurisë dhe pranimit pa kushte për veten, duke guxuar të jetojë pa hijen e turpit apo të gjykimit.
Vitet e fundit, të shënjuara nga kriza globale dhe një ndryshim i madh rrjedhe që nga periudha e pandemisë, grisën përfundimisht vellon e atij “gjumit” të gjatë që e mbante shoqërinë të verbër ndaj nevojave shpirtërore. Ajo shkëputje e detyruar nga rutina, pasojat e së cilës ndihen fuqishëm edhe sot, shërbeu si një ftesë e hapur për të parë se kush jemi në të vërtetë dhe çfarë po bëjmë me jetën tonë. Siç shtjellohet edhe në librin “Inteligjenca e zemrës”, pyetja thelbësore që çdo individ duhet t’i bëjë vetes sot nuk është thjesht “Kush jam unë?”, por “Kush mund të bëhem nëse nis këtë udhëtim?”. Për të arritur këtë vetëdije, kapërcimi i parë i madh mbetet falja. Kur njeriu arrin ta shohë veten në sy pa u turpëruar për gabimet e së shkuarës, duke kuptuar se ato ishin thjesht mësime për t’u rritur, vetëm atëherë bëhet gati të nderojë dhuratën e madhe të jetës.
Shpesh ekziston tendenca për të fajësuar rrethanat apo fatin për vuajtjet personale, duke harruar se jeta në vetvete nuk përmban asgjë tjetër veçse një mundësi të vazhdueshme: mundësinë për t’u zgjuar nga iluzioni i të qenit dikush që nuk jemi. Kohët e sotme na sfidojnë të përballemi me emocionet shkatërruese dhe me atë errësirë që herë pas herë tenton të na pushtojë, duke na shtyrë në fakt drejt versionit tonë më të mirë. Kjo qasje ndaj ekzistencës ka rrënjë të thella në simbolikën antike, ku në monumentet e lashta mirënjohja përfaqësohej nga figura e një gruaje që mbante në dorë një tufë me lule fasule, e ndjekur nga një lejlek. Nëse lejleku simbolizonte lajmërimin e jetës, fasulet mbartnin një kuptim të dyfishtë: fillimisht të lidhura me botën e të vdekurve, dhe më pas me rilindjen e bollëkun. Kjo grua përfaqëson shpirtin – atë pjesë krijuese dhe gjeneruese që ekziston te secili prej nesh, e aftë për t’u kujdesur për jetën.
Kjo energji që rrjedh përbrenda krijon momente të pastra e të çmuara, dhe e vetmja mënyrë për ta nderuar atë është duke u zhytur plotësisht në të tashmen. Kjo filozofi sjell ndërmend një skenë brilante nga filmi Kung Fu Panda, ku kujtohet se shqetësimi i tepërt për atë që ishte dhe çfarë do të jetë është i kotë: “E djeshmja është histori, e nesërmja është mister, por e sotmja është një dhuratë. Prandaj quhet e tashmja”. Në këtë pikë, mirënjohja kalon nga kuptimi i vërtetë i faljes, gjë që lejon perceptimin e vlerës së jashtëzakonshme të momentit. Kur zbulohet se gjërat më të shtrenjta në këtë epokë konsumi nuk mund të blihen, por kërkojnë vetëm dorëzimin shpirtëror, hyhet në një dimension të ri ndjeshmërie.
Të pranosh veten me thënien “Ja ku jam, ky jam unë” nuk do të thotë të mohosh kufizimet personale, por t’i shohësh ato si një pikënisje për t’u përmirësuar. Kur zgjidhen nyjat e frikës, të pasigurisë dhe të nevojës së vazhdueshme për vlerësim nga të tjerët – dy fenomene këto shumë të pranishme në epokën e rrjeteve sociale – njeriu bëhet gati të evoluojë. Duke u ankoruar në forcën e brendshme, jeta shndërrohet në një terren jashtëzakonisht produktiv. Gjërat materiale dhe varësitë e jashtme marrin distancën e duhur, duke mos na mbajtur më peng, çka lejon të përcaktohet qartë se çfarë është vërtet e rëndësishme. Të jetosh me mirënjohje do të thotë të lësh një gjurmë të gjallë të pranisë sate në kohë. Ky moment historik, më shumë se kurrë, është thirrja e madhe për t’u bërë dashamirë të vërtetë të jetës.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
