A ju ka ndodhur të ndieni diçka që nuk arrini ta shpjegoni me fjalë? Ndonjëherë, heshtja nuk është boshllëk. Është mënyra se si mendja dhe zemra përpunojnë atë që ende nuk jemi gati ta themi.
Ka momente kur ndiejmë një peshë në gjoks, një nyje në fyt ose një shqetësim të pashpjegueshëm. Përpiqemi t’i japim një emër asaj që po përjetojmë, por fjalët nuk mjaftojnë. Shkrimtarja Clarice Lispector, e njohur për vëmendjen e saj ndaj botës së brendshme, na kujton se jo çdo ndjenjë mund të përkthehet menjëherë në fjalë. Të mos dish çfarë të thuash nuk do të thotë se brenda teje nuk po ndodh asgjë. Përkundrazi, mund të jetë një shenjë se diçka e rëndësishme po merr formë.
Emocioni ka nevojë për kohë – Shpesh trupi e përjeton një emocion përpara se mendja të arrijë ta emërtojë. Mund të ndiesh shqetësim, gëzim apo trishtim pa e ditur ende arsyen. Mos u nxit ta përcaktosh menjëherë. Jepi vetes kohë. Disa ndjenja kanë nevojë të përpunohen përpara se të mund të shprehen qartë.
Heshtja mund të zbulojë një të vërtetë – Ndonjëherë flasim shumë pikërisht për të shmangur atë që nuk duam të pranojmë. Fjalët bëhen një lloj mburoje. Por kur heshtim, ajo që kemi përpjekur ta fshehim mund të bëhet më e dukshme. Heshtja mund të jetë momenti kur ndalojmë së shmanguri veten dhe fillojmë të dëgjojmë atë që vërtet ndiejmë.
Edhe dëshirat kanë nevojë për qetësi – Jo çdo ëndërr duhet shpallur menjëherë. Disa dëshira kanë nevojë të rriten në heshtje, larg presionit dhe pritshmërive të të tjerëve. Të mos e thuash ende atë që dëshiron nuk do të thotë se ajo dëshirë është më pak e rëndësishme. Ndonjëherë, qetësia është pikërisht hapësira ku ajo merr forcë.
Dëgjoni edhe atë që ju thotë trupi – Një ndjesi e papritur, një parehati apo një qetësi e pazakontë mund të na bëjë të ndalemi përpara se të kemi një shpjegim logjik. Kjo nuk do të thotë se çdo ndjesi duhet marrë si e vërtetë absolute. Por ia vlen ta dëgjojmë. Trupi shpesh na sinjalizon se diçka ka ndryshuar dhe na fton t’i kushtojmë më shumë vëmendje.
Ndoshta jeni duke ndryshuar – Ka periudha kur nuk dimë më si ta përshkruajmë veten. Ajo që dikur na përshtatej nuk na përfaqëson më, ndërsa ajo që po bëhemi ende nuk ka marrë një formë të qartë. Kjo pasiguri nuk është domosdoshmërisht problem. Mund të jetë pjesë e rritjes. Ndonjëherë ndryshimet më të rëndësishme ndodhin pa zhurmë, larg syve të të tjerëve dhe përpara se të mund t’u japim një emër.
Lëreni heshtjen të bëjë punën e saj – Të mos kesh fjalët e duhura nuk është diçka që duhet ta korrigjosh me nxitim. Jo çdo emocion kërkon një shpjegim të menjëhershëm. Ndonjëherë, ajo që ju nevojitet është pak qetësi, pak durim dhe leja për të mos e ditur ende. Sepse edhe heshtja ka diçka për të thënë. Dhe ndonjëherë, ajo që nuk arrijmë ta shprehim sot, bëhet e qartë kur i japim vetes kohën për ta dëgjuar.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
