Në vitet e fundit, fjala “manifestim” është bërë një nga termat më të përhapur në librat e zhvillimit personal, rrjetet sociale dhe podcast-et. Disa besojnë se mjafton të mendosh pozitivisht dhe universi do të të sjellë atë që dëshiron. Të tjerë e shohin si një ide pa bazë shkencore. Por ku qëndron e vërteta?
A mund ta ndryshojë truri ynë realitetin përmes mendimeve? Neuroshkenca jep një përgjigje interesante: mendimet nuk e ndryshojnë botën në mënyrë magjike, por ato mund të ndryshojnë mënyrën se si ne e shohim, e interpretojmë dhe veprojmë në të.
Pikërisht këtu qëndron fuqia e vërtetë e manifestimit. Truri ynë është një organ jashtëzakonisht dinamik. Çdo ditë ai përpunon miliona informacione, por vetëm një pjesë shumë e vogël arrin në vetëdijen tonë. Për këtë arsye, ai zgjedh se çfarë është e rëndësishme për ne. Kur një person përsërit vazhdimisht një qëllim, e vizualizon atë ose mendon shpesh për të, truri fillon ta trajtojë atë si informacion me prioritet. Si rezultat, njeriu fillon të vërejë mundësi që më parë nuk i kishte parë. Një shembull i thjeshtë është kur vendos të blesh një makinë të një modeli të caktuar. Papritur të duket sikur ajo makinë është kudo në rrugë. Në të vërtetë, ajo ka qenë gjithmonë aty, por tani truri yt e konsideron të rëndësishme dhe e vëren më shpesh. E njëjta gjë ndodh edhe me objektivat tona. Një rol të rëndësishëm luan edhe dopamina, një neurotransmetues që lidhet me motivimin, pritshmërinë dhe shpërblimin. Kur kemi një objektiv të qartë dhe besojmë se mund ta arrijmë, sistemi i dopaminës aktivizohet dhe na shtyn të vazhdojmë përpara. Kjo nuk do të thotë se suksesi është i garantuar, por rrit gjasat që të ndërmarrim veprimet e nevojshme.
Psikologia amerikane Carol Dweck, e njohur për teorinë e “mindset-it”, argumenton se njerëzit që besojnë se aftësitë mund të zhvillohen me përpjekje janë më këmbëngulës dhe përballojnë më mirë dështimet. Ky këndvështrim lidhet ngushtë me idenë e manifestimit: besimi nuk krijon mrekulli, por mund të ndikojë në mënyrën se si përballemi me sfidat.
Një tjetër koncept i rëndësishëm është neuroplasticiteti, aftësia e trurit për të krijuar lidhje të reja nervore gjatë gjithë jetës. Çdo përvojë, mendim apo aftësi që përsëritet forcon rrjetet nervore përkatëse. Kjo do të thotë se mënyra si mendojmë sot mund të ndikojë në mënyrën si do të reagojmë nesër. Për këtë arsye, ushtrimi i mendimeve më konstruktive mund të jetë një mënyrë për të ndërtuar zakone më të shëndetshme mendore.
Megjithatë, neuroshkenca vendos edhe kufij të qartë. Nuk ka prova shkencore se universi u përgjigjet drejtpërdrejt mendimeve tona ose se dëshirat realizohen vetëm sepse i imagjinojmë. Vizualizimi, pa veprim konkret, nuk mjafton. Në fakt, disa studime sugjerojnë se të fantazosh vetëm rezultatin përfundimtar mund të ulë motivimin nëse nuk shoqërohet me një plan realist veprimi. Prandaj, manifestimi funksionon më mirë kur kombinohet me objektiva të qarta, planifikim, disiplinë dhe veprime të vazhdueshme. Mendimi pozitiv është një fillim, por veprimi është ai që krijon ndryshimin. Neurologu Viktor Frankl ka shkruar: “Kur nuk mund ta ndryshojmë një situatë, sfidohemi të ndryshojmë veten.” Kjo thënie përmbledh në mënyrë të bukur atë që na mëson edhe neuroshkenca. Ne nuk kontrollojmë gjithmonë rrethanat, por mund të ndikojmë në mënyrën se si reagojmë ndaj tyre. Në fund të fundit, ndoshta manifestimi nuk është një fuqi misterioze që ndryshon universin. Fuqia e tij e vërtetë mund të jetë shumë më njerëzore: ai na ndihmon të qartësojmë qëllimet, të mbajmë gjallë motivimin, të zhvillojmë besimin te vetja dhe të ndërmarrim hapat që na afrojnë me atë që dëshirojmë. Ndoshta pyetja nuk është: “A funksionon manifestimi?” Por: “Si mund ta përdor mendjen time që të ndërtoj jetën që dua?” Dhe pikërisht këtu, shkenca dhe psikologjia duket se ecin krah për krah.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
