Po e shkruaj këtë histori në mes të natës, sepse ndihem krejtësisht bosh dhe vetëm. E di që brenda meje kam emocione dhe dëshirën për të dashuruar në mënyrë besnike, por problemi është se nuk arrij dot më të socializohem me askënd siç bëja vite më parë. Shpeshherë e shoh veten si të shëmtuar në pasqyrë dhe nuk shoh asnjë pritshmëri që dua, pikërisht sepse kohët kanë ndryshuar në mënyrë drastike. Tani që socializimi është bërë diçka anomale sepse të gjithë rrinë vetëm në rrjetet sociale, nuk ndihem më “vetvetja”, sidomos që kur rifillova atë marrëdhënie toksike para tre vitesh.
E shkatërrova veten përsëri, pavarësisht se e doja atë vajzë. Isha madje i gatshëm të paguaja edhe terapi çifti për të zgjidhur çdo gjë. Kemi pasur 6 vite të gjata plot ndarje e ribashkime, ku madje e tradhtonim njëri-tjetrin që kur isha 15 vjeç. Pas dy vitesh pa u dëgjuar, i shkrova unë për të rregulluar gabimet e kaluara, por sa herë që ktheheshim bashkë, ajo nxjerrë pretekste për të debatuar edhe për gjëra banale të viteve më parë. Ndihem pjesërisht në faj sepse nuk pata një udhëheqje edukative pozitive kur isha fëmijë, dhe ndjeja faj për atë që kisha bërë në fillim kur i kisha shkruar një tjetre. Ajo përfitoi nga ky faj duke u bërë posesive dhe agresive. Historia përfundoi para tre vitesh kur ajo shkoi me një tjetër ndërkohë që ishim bashkë, dhe unë bëra të njëjtën gjë si pasojë, por ajo lidhje “hakmarrëse” nuk zgjati shumë. Ndihem i huaj kur flas me njerëzit, sikur po fsheh diçka edhe kur flas normalisht. Ndihem i pavlerë dhe dështak, dhe frika ime më e madhe është të mbetem i tillë përgjithmonë. Nuk di më çfarë të bëj për të marrë jetën në dorë dhe për të kthyer faqe. Gjëja më e keqe që më ka ndodhur është humbja e një personi që më vlerësonte vërtet. Për dy javë ndjeva një lidhje aq të pastër sa nuk doja ta humbisja, por një person që e konsideroja mik të ngushtë përfitoi nga dobësitë e mia të së kaluarës dhe krijoi një lidhje me të, duke më nxjerrë mua si njeri të keq. Atë natë bëra një gabim me një tjetër dhe ndihem tmerrësisht në faj, sepse ajo u zhgënjye dhe u largua pa më dhënë as shpjegime, duke më thënë vetëm “nuk ka nevojë të ta them, sepse ti e di vetë”. Ato fjalë më kanë shënjuar edhe sot. Jam i frustruar dhe i izoluar sepse ndihem si i vetmi budalla që ka djegur kaq shumë raste në jetë. Vetëvlerësimi im është zero dhe rreth vetes shoh vetëm gjëra që shkojnë keq, duke u detyruar t’i pranoj edhe pse nuk dua.
Përgjigje: Përshëndetje. Më vjen vërtet keq që po kalon këtë natë të vështirë, por dua të të them se ky boshllëk që ndjen nuk është fundi i rrugës tënde, por një thirrje e fortë për të ndaluar së dënuari veten. Ti nuk je një dështak, je një njeri që ka ngecur në një cikël faji dhe traumash që nga adoleshenca, ku gabimet e tua janë përdorur si armë kundër teje për të të kontrolluar. Fakti që ndihesh kaq keq tregon se ke një ndërgjegje të pastër dhe dëshirë për të qenë më i mirë, por nuk mund të shërohesh duke qëndruar me sytë te pasqyra e thyer e së kaluarës. Ajo marrëdhënie toksike dhe tradhtia e mikut tënd thonë më shumë për karakterin e tyre sesa për vlerën tënde, ndaj hapi i parë është të shkëputesh plotësisht nga çdo kontakt që të mban lidhur me atë dhimbje. Fillo të trajtosh veten me të njëjtën dhembshuri që do të kishit për një mik në të njëjtën situatë, sepse “ti e di vetë” nuk është një dënim i përjetshëm, por thjesht një moment dobësie që nuk të përcakton si njeri. Ti meriton të falësh veten dhe të kërkosh ndihmë profesionale për të rindërtuar vetëvlerësimin, sepse vetëm duke u pajtuar me veten do të mund të shohësh se ke ende shumë për të dhënë dhe për të jetuar.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
