Prindërimi nuk ka qenë kurrë thjesht një proces biologjik apo një detyrë administrative e rritjes së një qenieje njerëzore. Në thelb, ai është akti më i lartë i krijimit dhe transmetimit të shpirtit njerëzor.
Kur flasim për “prindërimin e vërtetë”, ne nuk i referohemi teknikave të disiplinës, por një lidhjeje ekzistenciale që kapërcen kohërat. Vite më parë, prindërimi udhëhiqej nga një lloj “autoritarizmi i heshtur”, ku dashuria shpesh mbetej e fshehur pas vellos së rreptësisë, e ushqyer nga bindja se distanca krijonte respekt. Ishte koha kur shoqëria besonte se fëmija ishte një “tabula rasa”, një dërrasë e zezë ku prindi duhej të shkruante fatin e tij me dorë të fortë. Ky model, i rrënjosur në nevojën për mbijetesë dhe konformizëm social, e shihte fëmijën si një projekt të ardhshëm, jo si një qenie me botë të brendshme që duhej dëgjuar në të tashmen. Megjithatë, udhëtimi drejt kuptimit të vërtetë të këtij roli ka pësuar një metamorfozë të thellë. Psiko-sociologë si Erich Fromm na kujtojnë se dashuria prindërore nuk duhet të jetë një mjet kontrolli, por një “art” që kërkon disiplinë, durim dhe, mbi të gjitha, altruizëm. Nëse dikur prindërimi ishte një rrugë me një drejtim, sot aktualiteti na ofron konceptin e “prindërimit të ndërgjegjshëm”, ashtu siç e mbron Dr. Shefali Tsabary, ku fokusi zhvendoset nga manipulimi i sjelljes së fëmijës drejt evoluimit shpirtëror të vetë prindit. Sot, ne kuptojmë se nuk mund të rrisim fëmijë të lumtur nëse vetë jemi të burgosur të traumave tona të papërpunuara. Dallimi mes të djeshmes dhe të sotmes qëndron te kalimi nga “bindja” te “lidhja”.
Në këtë peizazh modern, ku teknologjia shpesh tenton të zëvendësojë praninë fizike me vëmendje të fragmentuar, prindërimi i vërtetë shfaqet si një akt rebelimi ndaj sipërfaqësores. Donald Winnicott, një nga figurat qendrore të psikanalizës, fliste për “nënën mjaftueshëm të mirë”, duke na çliruar nga ankthi i përsosmërisë dhe duke na kujtuar se fëmijët nuk kanë nevojë për idhuj të pagabueshëm, por për njerëz realë që dinë të kërkojnë falje dhe të ndjejnë. Sot, sfida nuk është më të ushqejmë trupin, por të ushqejmë sigurinë emocionale në një botë që po bëhet gjithnjë e më e pasigurt.
Ky rrugëtim prindëror ka një peshë që i kalon muret e shtëpisë. Ai është arkitektura e fshehtë e shoqërisë sonë. Një prindërim i vërtetë, i mbrujtur me empati dhe vërtetësi, nuk po rrit thjesht një fëmijë, por po rrit qytetarin e së nesërmes, aftësinë e tij për të dashuruar, për të qenë tolerant dhe për të ndërtuar paqe. Çdo fjalë e thënë me butësi, çdo moment pranie absolute, është një investim në shëndetin mendor të një kombi të tërë. Thirrja është për t’u kthyer te thelbi: le të mos rrisim fëmijë që të jenë “të suksesshëm” sipas standardeve të ftohta të tregut, por njerëz që dinë të mbajnë veten dhe të tjerët me dinjitet. Sepse në fund të fundit, mënyra se si ne i duam fëmijët tanë sot, është profecia e vetme e saktë se si do të duket bota jonë nesër.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
