FB

April 1, 2021 | 8:24

Zakonisht anashkalojmë dashurinë për veten për të shpëtuar, për të mos u ndjerë vetëm

Dashuria është një gjë shumë e vështirë. Është e vështirë të duash veten, të duash njëri-tjetrin dhe të dashurohesh.

Zakonisht anashkalojmë dashurinë për veten tonë, dhe pastaj e jetojmë dashurinë për njëri-tjetrin në një mënyrë shumë racionale: duam nga nevoja, për të shpëtuar, të rimbushim vrimat, të ndihemi normal, të mos jemi vetëm ose të mos humbasim trenin e fundit.

2

Por kjo lloj dashurie është shumë mendore, ndërsa dashuria e vërtetë është një energji e lirë, e cila ndihet pa një arsye a një qëllim.

Duke e detyruar brenda modeleve mendore, dashuria në thelbin e saj sakrifikohet shumë, dhe intimiteti dhe marrëdhënia në përgjithësi preken.

Sa herë dashuria është e ftohtë, është e ftohtë për të të kënaqur, dhe megjithatë ndihemi kreditues për të dhënë, për të bërë. Por intimiteti dhe energjia e dashurisë tejkalojnë modelet mendore, vetëm se janë të frikshme.

Sepse të lësh ndjenjën, energjinë dhe për këtë arsye intimitetin, do të thotë të mos vendosësh barriera, mure, mbrojtje midis nesh dhe tjetrit, dhe kjo të frikëson, është e vështirë, e lodhshme. Na bën të ndihemi lakuriq, të prekshëm, por mbi të gjitha me turp: po sikur të mos më pëlqejë? Po sikur të mos jem e denjë për dashurinë?

Ta heqim këtë kuptim për të mos qenë të dashur. Fëmijët na duan, pa marrë parasysh se çfarë bëjmë. Partneri na do edhe për spontanitetin tonë, përndryshe herët a vonë maskat bëhen të rënda dhe mbase shantazhe.

Le ta lëmë veten të shkojmë tek dashuria e pastër, sepse ne jemi dashuri e pastër dhe prandaj e gjejmë veten …

 

Përgatiti Orjona Tresa / Burimi Metodo StudiAmo – D.ssa Lucia Goldoni

 

© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.

To Top