Për shumë njerëz, fëmijëria është simbol i pastërtisë, pafajësisë, vitalitetit dhe gëzimit: kush nuk i kujton ato momente kur gjithçka ishte e qeshur dhe dashuri, kur shqetësimi ynë më i madh ishte se çfarë ëmbëlsire kishte përgatitur nëna jonë?
Po sikur të vazhdonim të mbanim brenda nesh pasqyrimin e atyre fëmijëve që dikur ishim? Ndoshta dëshira jonë për ndryshim, për lumturi dhe dëshira jonë për të shijuar gjërat e vogla në jetë nuk janë gjë tjetër veçse nevoja për t’i dhënë zë atij fëmije të mençur që ndonjëherë duket se e dëgjojmë.
Vitaliteti ynë është një fëmijë që na flet
Pleqëria, më shumë sesa një pasqyrim fizik i moshës, është një çështje qëndrimi: kur humbasim kuriozitetin, siç do të thoshte Saramago, pushojmë së qeni fëmijë. Ndoshta kjo është pikërisht arsyeja pse të gjithë i dëshirojmë ato kohë sa herë që shohim një fëmijë të buzëqeshë, sepse ata nuk kanë shqetësime, nuk kanë përgjegjësi. Një nga kërkesat e të qenit i rritur është të shikosh drejt së ardhmes : të bësh diçka që do të ketë pasoja pozitive nesër. Të jesh i rritur do të thotë të jesh përgjegjës për veprimet tona dhe të kujdesesh për ata që janë nën kujdesin tonë. Ndërsa është e rëndësishme të merren në konsideratë këto aspekte, nuk mund ta harrojmë fëmijën tonë të brendshëm, atë që na shtyn të jemi krijues, të ripërtërijmë veten dhe të mos ndalemi kurrë së qeni të rinj. Falë tij nuk do të ndalemi së besuari në jetë.
Kur ishte hera e fundit që reflektuat mbi atë që ju bën vërtet të lumtur?
Ndoshta Princi i Vogël , nga Antoine de Saint-Exupéry, është shembulli i përsosur i asaj që jemi: të rritur që harrojnë veten. Falë librave të tillë, ne kuptojmë se brenda nesh jeton një fëmijë që na bën të shijojmë gjërat e vogla, që pranon se kush jemi dhe që na bën të kuptojmë se “ajo që është thelbësore është e padukshme për syrin”.
“Më thanë të lija mënjanë boa-t ngushtues, si të jashtëm ashtu edhe të brendshëm, dhe në vend të kësaj të merresha me gjeografinë, historinë, aritmetikën dhe gramatikën. Të rriturit nuk kuptojnë kurrë asgjë vetë dhe fëmijët lodhen duke u shpjeguar gjithçka atyre çdo herë.” -Antoine de Saint-Exupéry, nga libri “Princi i Vogël”
Nëse jemi më tolerantë me atë pjesë të vetes që na kërkon të distancohemi nga aspektet negative të botës së të rriturve, do të kuptojmë se, ndonjëherë, ajo që na bën të lumtur është shumë larg asaj që na duket e qartë. Një perspektivë e pafajshme dhe e freskët mund ta kuptojë këtë shumë më shpejt sesa një e kushtëzuar nga bota aktuale.
Pranoje fëmijën që jeton brenda teje: shikoje përsëri botën sikur të ishte hera e parë
Ndoshta mosha madhore nuk është gjë tjetër veçse një perspektivë e ndryshme, ndërsa kalojmë nga të qenit të mahnitur nga ajo që na rrethon në të qenit të frikësuar nga ajo që është anormale. A nuk është e vërtetë që gjërat normale mund të shihen me sy mrekullie? Ndoshta pikërisht kjo është çështja: të mahnitemi me botën sikur ta shohim për herë të parë çdo ditë, si ata që janë të gatshëm të mirëpresin rastësinë në jetën e tyre. Në këtë mënyrë, do të gëzoheshim dhe do t’i vlerësonim më shumë gjërat përreth nesh, por që nuk i shohim. Nuk ka asgjë të keqe të nxjerrim në pah anën tonë fëminore. Kjo nuk do të thotë të heqim dorë nga ana jonë e rritur, por përkundrazi të arrijmë një ekuilibër midis të dyjave që na lejon të menaxhojmë jetën tonë dhe të përqafojmë të gjitha aspektet e jashtëzakonshme që janë pjesë e saj. Vëzhgimi i botës me sytë e të rriturve është i nevojshëm, por pikturimi i saj me nuancat e fëmijës sonë të brendshëm është i habitshëm.
Le të jemi racionalë: le ta dëgjojmë fëmijën tonë të brendshëm, sepse ai ka më shumë mësime për të na mësuar sesa mendojmë, dhe të gjitha këto do të na udhëheqin përgjatë rrugës drejt lumturisë . Le të mos e humbasim kuriozitetin, dëshirën për të shijuar jetën dhe pafajësinë tonë: le ta analizojmë botën siç bëri princi i vogël dhe të përpiqemi të arrijmë aty ku sytë tanë na lejojnë ta bëjmë.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
