Vera ka një mënyrë të veçantë për të ngadalësuar ritmin e ditëve. Nën diellin e nxehtë, mes pushimeve, udhëtimeve apo çasteve të qeta në mbrëmje, krijohet një hapësirë e rrallë për të dëgjuar veten. Pikërisht atëherë lind pyetja: Çfarë po ushqen shpirtin tim?
Shpesh mendojmë se ëndrrat janë luks, diçka që mund të presë derisa të përfundojnë detyrimet, të zgjidhen problemet apo të vijë “koha e duhur”. Por e vërteta është krejt e kundërta. Ëndrrat nuk janë një arratisje nga realiteti; ato janë forca që i japin kuptim realitetit tonë. Të ëndërrosh do të thotë të besosh se brenda teje ekziston ende shpresa, dëshira për t’u rritur, për të mësuar, për të dashur dhe për të krijuar. Do të thotë të mos lejosh që rutina, zhgënjimet apo frika të të bindin se je vetëm një spektator i jetës tënde.
Në këto ditë të gjata vere, ndoshta dhurata më e bukur që mund t’i bëjmë vetes nuk është një destinacion i ri, por një takim i sinqertë me ëndrrat që kemi lënë pezull. Me dëshirat që i kemi shtyrë për “më vonë”. Me atë pjesë të vetes që ende beson se jeta mund të jetë më e pasur, më e bukur dhe më e vërtetë.
Në fund të fundit, ajo që do të mbetet nuk janë vetëm sukseset apo pasuritë materiale, por njerëzit që kemi dashur, momentet që kemi jetuar me vetëdije, guximi për të provuar dhe besimi se çdo ditë mund të jetë një fillim i ri. Prandaj, këtë verë, përveçse të pushosh trupin, jepi kohë edhe shpirtit. Lejoje veten të ëndërrojë pa frikë. Sepse çdo ëndërr është një deklaratë besimi ndaj jetës.
Kur zgjedh të ëndërrosh, nuk po zgjedh thjesht një dëshirë. Po zgjedh të jetosh me kuptim, me shpresë dhe me zemër të hapur ndaj mundësive që të presin.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
