Nga Alketa Burimi (Kapaj)*
Nuk ka pasur kurrë një kohë kur prindërit të mos kenë dashur më të mirën për fëmijët e tyre. Ata punojnë më shumë se kurrë. Përpiqen t’u sigurojnë një arsim më të mirë, një shtëpi më të mirë dhe më shumë mundësi.
Çdo sakrificë që bëjnë lind nga dashuria dhe nga dëshira për t’u dhënë fëmijëve një të ardhme më të sigurt. Por, mes gjithë kësaj përpjekjeje, ka një pyetje që më shqetëson gjithnjë e më shumë:
Kush po e formon botën e brendshme të fëmijëve tanë? Sepse një fëmijë nuk rritet vetëm me atë që ka.
Ai rritet me atë që jeton. Me kohën që kalon me familjen. Me fjalët që dëgjon. Me shembullin që sheh. Me dashurinë që ndien. Kjo është bota e brendshme që do ta shoqërojë gjatë gjithë jetës. Ajo ndërtohet çdo ditë, shpesh në mënyrë të padukshme, dhe një ditë do të përcaktojë mënyrën se si ai do ta shohë veten, të tjerët dhe jetën.
Sot ritmi i jetës është krejt ndryshe. Prindërit punojnë më shumë. Fëmijët kanë më shumë angazhime. Teknologjia është bërë pjesë e pandashme e përditshmërisë sonë. Nuk është se duam më pak njëri-tjetrin. Por shpesh kemi më pak kohë për të qenë bashkë.
Jetojmë në të njëjtën shtëpi, por jo gjithmonë ndajmë të njëjtin moment. Dhe pikërisht në ato momente formohet bota e brendshme e një fëmije. Një bisedë në fund të ditës. Një vakt i ngrënë së bashku. Një histori e treguar nga gjyshërit. Një përqafim. Një këshillë. Një shembull. Këto janë gjërat që nuk zëvendësohen.
Koha është një nga dhuratat më të çmuara që një prind mund t’i japë fëmijës së tij. Sepse janë pikërisht momentet e përbashkëta ato që formojnë botën e tij të brendshme. Për shumë vite, familja shqiptare gjente më shumë kohë për këto çaste.
Fëmijët rriteshin mes bisedave, historive, këngëve dhe shembullit të të rriturve.
Në atë përditshmëri formoheshin respekti, përgjegjësia dhe ndjenja e përkatësisë.
Edhe lidhja me tokën kishte të njëjtin rol.
Ajo nuk ishte vetëm burim jetese. Ishte një mënyrë për të ruajtur kujtesën e familjes dhe lidhjen mes brezave.
Prandaj, kur flasim për largimin nga toka, nuk flasim vetëm për një ndryshim ekonomik.
Flasim edhe për mënyrën se si ruajmë rrënjët tona.
Shkolla është e pazëvendësueshme në formimin e dijes. Por familja mbetet e pazëvendësueshme në formimin e njeriut.
Aty lind besimi.
Aty lind dhembshuria.
Aty lind përgjegjësia.
Aty lind ndjenja e përkatësisë.
Këto nuk mësohen vetëm në libra. Ato përjetohen.
Prandaj shqetësimi im nuk është moderniteti.
As teknologjia.
As ndryshimi.
Shqetësimi im është që, mes ritmit të shpejtë të jetës, të mos harrojmë atë që asnjë pajisje dhe asnjë shkollë nuk mund ta zëvendësojë:
Të qenët pranë njëri-tjetrit. Sepse në fund, pyetja nuk është vetëm çfarë u lamë fëmijëve tanë.
Pyetja është: Çfarë lamë brenda tyre?
Identiteti i një familjeje nuk trashëgohet vetëm me fjalë. Ai trashëgohet kur u përcjellim fëmijëve dashurinë, vlerat dhe shembullin me të cilin jetojmë çdo ditë.
Sepse një ditë, ajo që do të mbetet brenda tyre do të bëhet trashëgimia që do t’u përcjellin fëmijëve të tyre.
*Alketa Burimi Kapaj është autore dhe poete shqiptare me banim në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Krijimtaria e saj letrare botohet rregullisht në gazeta dhe revista shqiptare, ku trajton tema që lidhen me identitetin, familjen, kujtesën, dashurinë dhe shpirtin njerëzor. Përmes shkrimeve të saj, ajo kontribuon në ruajtjen dhe përcjelljen e gjuhës shqipe, kulturës dhe identitetit kombëtar në diasporë.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
