E dini sa shumë e vlerësoj një prind që shqetësohet nëse po bën mjaftueshëm? Një prind që pyet veten: “A bëra sa duhet?”, “A ngrita zërin më shumë seç duhej?”, “A ka nevojë fëmija im për diçka që unë nuk po e kuptoj?”
Këto pyetje nuk janë shenjë dështimi. Përkundrazi, ato tregojnë ndërgjegje dhe dashuri. Janë zëri i një njeriu që nuk dëshiron ta jetojë prindërimin në mënyrë mekanike. Një prind i mirë shpesh dyshon te vetja, reflekton, korrigjohet dhe mëson. Kjo do të thotë se ai nuk është i ftohtë emocionalisht dhe se i intereson ndikimi që ka te fëmija i tij.
Njerëzit që dyshojnë, ndryshojnë. Ata kërkojnë falje, mësojnë mënyra të reja, dëgjojnë fëmijët dhe kërkojnë ndihmë kur kanë nevojë. Ndërsa ata që mendojnë se dinë gjithçka, shpesh mbeten të pandryshueshëm. Më frikësojnë prindërit “perfektë”, ata që nuk pranojnë kurrë gabime, që nuk kërkojnë falje dhe nuk e vënë kurrë veten në diskutim.
Siguria e tepërt nuk është gjithmonë forcë. Ndonjëherë është mënyrë për të mos pranuar gabimet dhe për të shmangur ndryshimin. Dhe kur një prind nuk ndryshon kurrë, zakonisht është fëmija ai që paguan çmimin.
Prandaj, mos u tremb nëse pyet veten nëse je një prind i mirë. Vetë fakti që e mendon këtë tregon se je i pranishëm, se nuk e merr fëmijën si të mirëqenë dhe se përpiqesh të japësh më të mirën.
Fëmija nuk ka nevojë për një prind të përsosur. Ka nevojë për një njeri të vërtetë, të dashur dhe të pranishëm, që përpiqet, gabon, korrigjohet dhe qëndron pranë.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
