Jeta nuk matet me intensitetin e momenteve të rralla të triumfit, por me cilësinë e orëve të zakonshme që kalojnë pa u vënë re. Edhe pse shoqëria shpesh e portretizon suksesin si një vijë finishi apo si një koleksion trofesh, e vërteta mbetet se ekzistenca njerëzore zhvillohet kryesisht në rutinën e ditëve të javës.
Shumë studentë dhe profesionistë, të pajisur me CV të shkëlqyera dhe plane të rafinuara për të ardhmen, shpesh gjenden përballë një paradoksi të heshtur: ata e dinë se çfarë duan të arrijnë, por nuk e kanë ideuar ende se si duan të ndihen gjatë procesit.
Në bisedat mbi karrierën dhe mirëqenien, pyetja më zbuluese nuk është ajo për titullin e punës apo pagën fillestare, por përshkrimi i një të marte të zakonshme. Kur individët ftohen të mendojnë se në çfarë ore do të zgjohen, me kë do të ndërveprojnë dhe çfarë lloj problemesh do të zgjidhin, shpesh bie një heshtje reflektuese. Kjo ndodh sepse ambicia shpesh projektohet mbi rolin dhe statusin, duke anashkaluar aktivitetet konkrete që përbëjnë përditshmërinë. Na është mësuar që herët ta shohim suksesin si një zotërim — një grumbullim kredencialesh dhe mirënjohjesh — por filozofi Aristotel na kujton se lulëzimi i vërtetë, ose eudaimonia, nuk është diçka që zotërohet, por diçka që praktikohet. Ai është një aktivitet i vazhdueshëm që buron nga përputhja e veprimeve me karakterin dhe vlerat personale.
Kultura moderne, e nxitur edhe nga imazhet e kompresuara të mediave sociale, tenton ta paraqesë jetën si një përmbledhje momentesh kulmore: diplomime, promovime apo njoftime për suksese të mëdha. Kjo qasje krijon iluzionin se lumturia është një destinacion që arritet përmes sakrifikimit total të së tashmes. Megjithatë, psikologjia paralajmëron për “gabimin e mbërritjes” — besimin e rremë se arritja e një qëllimi të caktuar do të sjellë një përmbushje të qëndrueshme. Në realitet, sapo arrihet një majë e re, njeriu përshtatet shpejt dhe e ardhmja e imagjinuar shndërrohet në një normale të re, duke lënë sërish të hapur pyetjen nëse mënyra se si kalohen ditët është vërtet e kënaqshme.
Për këtë arsye, suksesi duhet të rikonceptohet jo si një metrikë e jashtme, por si një masë e brendshme e harmonisë. Një ambicie e shëndetshme nuk synon thjesht ngjitjen në një shkallë hierarkike, por gjetjen e mënyrave për të vepruar sipas vlerave që krijojnë ndikim te vetja dhe te të tjerët. Duke u fokusuar te detajet e përditshmërisë — te njerëzit me të cilët bisedojmë dhe te detyrat që na japin energji — korniza e jetës ndryshon. Ky këndvështrim mund t’i bëjë vendimet më të vështira, pasi kërkon guximin për të zgjedhur shtigje që mund të mos duken mbresëlënëse nga jashtë, por që ofrojnë një përmbushje reale. Në fund të fundit, lulëzimi i vërtetë vjen kur e përditshmja nuk shihet më si një mjet për të arritur diku tjetër, por si vetë thelbi i një jete që ia vlen të jetosh.
© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.
