FB

April 16, 2024 | 7:04

Duhet t’i lini të lirë ata që nuk kanë bërë kurrë asgjë për të qëndruar

 

Ne duhet të heqim dorë nga ata që nuk bënë asgjë për të qëndruar, ata njerëz me ndjenja të përkohshme që na bënë të investojmë kohë dhe shpresa. Lëshimi kërkon guxim, por larg nga pranimi i tij si një fund, ne duhet ta shohim atë si fillimin e diçkaje të re.

lereteshkoje

Kush nuk është detyruar në ndonjë rast të mbyllë një fazë të jetës së tij? Ndonjëherë ata e quajnë atë “rreth mbyllës”.

Sidoqoftë, kjo ide rrethore, në vend që të na japë vizionin e diçkaje që mbyllet me një fillim dhe një fund, më tepër na bën të përfytyrojmë një entitet që nuk përfundon kurrë, si një lloj Ouroboros ose kthimi i përjetshëm. Ne duhet t’i shohim këto faza të jetës sonë si një vijë përmes së cilës ne ecim përpara, përmes së cilës rrjedhim ndërsa rritemi. Dhe për t’u rritur, lëshojmë disa gjëra, ndërsa fitojmë të tjera. Jeta është një përparim i pandalshëm që na pushton dhe na merr frymën dhe nuk na bën dobi të qëndrojmë të mbërthyer mbi diçka ose dikë që na fundos poshtë si një gur që bie në pus.

Kushdo që nuk na njeh, që na dëmton dhe gërryen qenien tonë, thelbin tonë si person, po na cenon rritjen tonë.

Tani, mund ta kemi të vështirë ta kuptojmë, mund të mos dëshirojmë ta shohim për një kohë, por pakënaqësia është diçka që askush nuk mund ta fshehë. Ajo dhemb, thahet dhe na fiket. Pra, mos e lejoni. Në jetë vjen gjithmonë një moment kur është më mirë të lirohesh, të lësh…

 

Ne duhet t’i lëmë të shkojnë edhe ata që na braktisën

Lëshimi, mbyllja e një faze të jetës sonë nuk i referohet vetëm lamtumirës atyre që ndajnë jetën me ne, në një akt vendimi ose guximi . Është e mundur që të mos jeni ju ai që braktis, mund të keni qenë në fakt ai i braktisur. Në këtë rast, ideja për të lënë të shkojë, për të pranuar atë ndarje dhe për të ecur përsëri përpara, është diçka jetike.

Ne duhet të heqim dorë nga ata që na kanë braktisur, sepse nëse nuk e bëjmë, do të vazhdojmë të kapemi pas një numri të pafund emocionesh negative që do të na lëndojnë më shumë çdo ditë. Dhe njerëzit përgjegjës, këtë herë, do të jemi ne.

Mbyllja e atij cikli të jetës sonë në të cilin dhimbja zemërthyese e braktisjes ekziston ende kërkon kohë. Hidhërimi duhet jetuar, qarë, supozuar dhe më vonë, të pranohet ajo që ka ndodhur derisa të arrijmë faljen. Sapo plaga të jetë kauterizuar dhe kur ta gjejmë veten të lirë nga barrët që kemi mundur të falim, do të ndihemi më të lehtë për ta lëshuar me plotësi maksimale.

 

Braktisja është thyerja e një lidhjeje dhe si e tillë ne duhet të “rikthehemi” te vetja.

Deri jo shumë kohë më parë, kjo lidhje ushqehej nga dashuria për atë marrëdhënie. Tani, me kordonin e kërthizës të thyer, ne duhet të rizbulojmë veten , të kujdesemi për veten, të kujdesemi për veten për të forcuar atë lidhje me vetëvlerësimin tonë për të parë përsëri përpara. I forcuar.

Mos ushqeni nostalgjinë, mos e përqendroni shikimin tek e djeshmja sepse e shkuara nuk ekziston më, ajo iku, nuk është aty… Dhe mbani mend mbi të gjitha se kush jeton nga nostalgjia nuk bën gjë tjetër veçse ushqen vuajtjen, dhe “mbahet” ndërsa idealizoni një të kaluar duke e lënë të tashmen tuaj të humbur. Mundësia juaj për të qenë të lumtur “këtu dhe tani”.

 

Duhet të çlirohesh pa inate

Kush ushqen zemërimin, inatin dhe inatin, bëhet rob i atij që e lëndon. Është kaq e thjeshtë dhe kaq e fuqishme. Kushdo që provokon zemërimin tuaj dhe përqendron gjithë përbuzjen tuaj, ju bën robër të përjetshëm të emocioneve tuaja negative.

Të falësh nuk është e lehtë. Ndonjëherë ne supozojmë se falja është një heqje dorë nga vetja, e cila është si të heqësh dorë dhe ta shohim veten si viktima. Asgjë nuk është më larg nga realiteti.

Për të falur, duhet të rifitoni besimin në veten tuaj. Askush nuk është aq i fortë sa personi që është në gjendje t’u falë atyre që e lënduan, sepse kjo tregon, nga ana tjetër, se ai e ka mposhtur frikën, se nuk i frikësohet më armikut dhe se ndihet më i lirë.

Lëshimi i pakënaqësisë dhe zemërimit na kthen në gjendjen tonë fillestare, duke e bërë më të lehtë për ne që të largohemi. Zemra jonë shërohet përsëri dhe i lë mënjanë ato emocione negative. Vetëm atëherë akti i “lëshimit” bëhet diçka më e lehtë për t’u arritur, si dhe çliruese.

Mos investoni kohë për ata që nuk e meritojnë më, në ata që nuk bënë asgjë për të qëndruar pranë jush, ose për të luftuar për ju. Hapi rrugën dhe ofroji lirinë, lëre të shkojë. Sepse nuk ia vlen të luftosh kundër rrymës, sepse çdo derë që mbyllet është një mundësi që hapet.

© Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.

MARKETINGU:
Agjente Marketingu:
Erinda Topi: 0688019400
E-mail: [email protected]

© Revista Psikologjia. Nuk lejohet riprodhimi i shkrimeve pa vendosur autorësinë e revistës "Psikologjia" dhe pa cituar burimin.

To Top